20-12-03

E1 Express - nummer 21

De nieuwe competitie-indeling voorjaar 2004

Dit is gelukkig niet de voorspelde eindstand, maar slechts de indeling volgens opgave van de KNVB. Hierop komen we graag over twee weken op terug ...! Maar zoveel is zeker: uit sportief oogpunt zullen we Melderslo E1, Venray E1, Volharding E1 en Vitesse E1 zeker missen, heren-die-erover-gaan! Die mogen nu weer onder elkaar beslissen wie de sterkste van Noord-Limburg is in de Champions League! Onze Montagnards spelen slechts UEFA-cup en waren maar wat graag hun luis in de pels geweest ...! 

20-12-03

E1 Express - nummer 20

Vitesse'08 E1 - Venray E1  1 - 4  (ruststand 0 - 1)

We sluiten af in mineur. Vandaag heeft Venray E1 op Sportpark De Heykuul in Gennep in een slechte wedstrijd het vice-kampioenschap behaald door een 1 - 4 overwinning op Vitesse'08 E1, dat de wedstrijd enigszins gehavend moest beginnen met twee F-spelers.

Na slecht verdedigen van Vitesse kwam Venray door een lucky goal in de 7e minuut op voorsprong. Het spel ging vervolgens op en neer zonder dat er kansen gecreëerd werden. De combinaties van Venray zagen er wel verzorgder uit. Het ons nog bekende bestuurslid en tevens coördinator van de Venrayse E-jeugd gaf aan de kant twee keer 25 minuten een goede imitatie van een Volendamse palingboer ten beste door zijn team twee keer 25 minuten fanatiek naar voren te jouwen.

De 7e minuut van de tweede helft bracht Vitesse ook al geen geluk: uit een corner leek de bal na een scrimmage even de doellijn te zijn gepasseerd en de Gennepse scheidsrechter wilde het Venrayse feestje niet verstoren. De derde goal van Venray kwam in de 18e minuut tot stand en daar was niks op af te dingen, want de verdediging van Vitesse werd knap uitgespeeld. Even leefde Vitesse nog op in de 21e minuut, toen het bij een counter de 1-3 maakte, maar nog in dezelfde minuut viel aan de overkant de 1-4.

Inmiddels lagen de bloemen aan de zijlijn al gereed en was het humeur van de heer Van Stokkem zodanig opgeklaard dat hij een eerste evaluatie kon opmaken: dat hij niet meer gedacht had dat Venray het kampioenschap nog zou halen, zeker niet na de 3-3 uit bij Melderslo, die vooral te wijten was geweest aan discutabele beslissingen van de thuisfluiter (!) en dat Venray fysieke inzet nooit verwarde met aanvallen op enkels en benen. Waarna hem toch even gevraagd moest worden of dat ook gold voor de wedstrijd van 8 november jl. die onze jongens onverdiend met 2-1 hadden verloren. En toen liet zijn geheugen hem even in de steek. De trainer van Vitesse'08 vond dat Volharding E1 in deze najaarscompetitie het beste voetbal had laten zien. De Vierlingsbeekse ploeg rangeerde zichzelf echter op een zijspoor door met 4-1 van Melderslo E1 te verliezen en mocht alleen nog maar hopen op een wondertje. En dat kwam niet meer ...

17-12-03

E1 Express - nummer 19

De laatste training van 2003 ...

Voor de laatste training van het jaar hadden de trainers Sjaak en Theo iets speciaals bedacht. Zij zouden het met z'n tweeën opnemen tegen onze E1, daarbij ondersteund door slechts één speler: na loting was Niels de 'gelukkige'. De tegenstanders waren: Marco, Teun, Luuk, Martijn, Rob en Lars. Willem-Jan en de zieke Joep konden er vanavond niet bij zijn. En omdat Joep niet meer kon penalty schieten, is Marco winnaar van de shoot-out geworden en mag hij op 29 december a.s. de eer van onze Montagnards tijdens het Kerst-Zaaltoernooi verdedigen. Veel succes, jongen!!

Hoogmoed komt voor de val, heren trainers. Toen de situatie uitzichtloos dreigde te worden, moest Lars het illustere trio komen versterken en misschien wel daardoor werd de uitslag na drie kwartier buffelen toch nog 17-13 ... voor onze E1, waarmee onze jongens maar weer eens bewezen, dat de beste stuurlui met Montagnards- of BMR-Sportjassen aan tijdens competitiewedstrijden nog steeds aan de kant staan.

Over buffelen gesproken: zelden een duo zo zien zwoegen als een paard én afzien, vooral Theo ('Ik ren jullie er bij de Cooper-test allemaal nog uit!'), die bijna aan de beademing moest. En bovendien zelden na afloop een stel bij 0,5˚ C zo zien dampen en stoom afblazen als deze twee trainers. Ze leken wel op Bonfire na een geslaagde WK-dressuur. Jullie kennen 'm toch zeker nog wel ...! Dat paradepaardje van Anky van Grunsven, dat na een succesvolle carrière zijn laatste dagen sleet ergens op een wei in Vegchel!

Iedereen fijne feestdagen en tot ziens! En, Sjaak en Theo, bedankt voor jullie inzet!!

15-12-03

E1 Express - nummer 18

Winterstop?

Het lijkt nog een eeuwigheid te duren, voordat de nieuwe competitie weer gaat beginnen, maar te vervelen hoeft zich in de tussentijd niemand. Aanstaande woensdag 17 december is de laatste training van het jaar en al op 28 en 29 december staat het traditionele Kerst-Zaaltoernooi op het programma, waar onze Montagnards E1 het in poule B zal gaan opnemen tegen clubs uit de gemeente: EWC'46, HRC'27, Resia en Stormvogels.

Vergeten we zeker ook de Penaltytrofee niet, waarvoor op 29 december om even na drie uur geschoten wordt en waarvoor vanavond een voorlopige beslissing is gevallen. Voorlopig, omdat Joep bij de training ontbrak en aanstaande woensdag nog een nabeurt krijgt. Ter geruststelling van onze Joep: ook dan met Rob in het doel, om iedereen gelijke kansen te geven! Na 10 strafschoppen ziet de tussenstand er als volgt uit:

(De volgende ochtend kwam om 7.21 uur al het volgende mailtje van Lars binnen: 'Hé, van die 55,71% zijn er natuurlijk ook veel naast geschoten en heeft Rob er dus minder uitgehouden.' Klopt, Lars, maar zo tellen wij dat lekker niet, jongen! Trouwens, als je echt zo dol op cijfers bent: na anderhalf jaar competitie in de E staat jouw teller nu op 73 doelpunten in 29 wedstrijden. Dat is een gemiddelde van 2,51 doelpunt per wedstrijd en dan tellen we nog niet eens al die ballen mee die bij jóu naast of over geschoten werden ....! Deze uitslag is bovendien enigszins geflatteerd, aangezien ook het kampioenschap van het najaar 2002 met slechts 13 tegentreffers in het E-totaal is opgenomen. Kijken we echter naar de laatste twee competitierondes, dan kom je precies uit op 3,00 per wedstrijd.) Ronald Waterreus had bij zo'n gemiddelde allang zijn biezen kunnen pakken, maar ja die heeft dan ook een doorgewinterde verdediging voor zich staan ...!) 'Grapje', Lars, je hebt dit seizoen weer fantastisch staan kiepen!

Daarna gaan we het nieuwe jaar in en is er op 11 januari 2004 nog een zaalvoetbalactiviteit. Nadere mededelingen daarover volgen nog. En dan ... zijn het nog maar goed twee weken en mogen jullie de voetbalschoenen weer uit het vet halen en zorg er alsjeblieft voor dat jullie er na al die feestdagen zelf niet al te veel op de heupen bij gekregen hebben. De eerste training voor de voorjaarscompetitie 2004 begint weer (sommigen zullen zeggen: pas) op 26 januari. Was het maar al zover ...! 

13-12-03

E1 Express - nummer 17  

Ysselsteyn E1 - Montagnards E1  2 - 2  (ruststand 1 - 0)

De laatste die zich 's ochtends om 08.07 uur op De Venhorst meldde, was Ben Custers zónder zoon Marco. 'Wordt er dan wel gevoetbald? Zuid II is toch afgelast?' Maar Zuid II speelde wel, en terwijl Ben alweer retour richting Siebengewaldseweg stoof om Marco speelklaar te maken, vertrok Jan Koppes als een speer naar Ysselsteyn om nog voor de wedstrijd zijn eerste kopje koffie van de dag te kunnen nuttigen. Was dat even balen, want de kantine aldaar bleef tot na de wedstrijd op slot, net als het toilet. Een meegereisde supporter kneep hem als een dief ... Het was Sjaak, die uiteindelijk voor ontlasting zorgde door de sleutel van het gastenhok welwillend af te staan.

Het gaf een goed gevoel ..., dat Willem-Jan in de 3e minuut na een pingel Rob wist de bereiken en diens schot ging maar net links langs het doel. Het veld was door de motregen doornat en leende zich in dit modderballet in combinatie met de straffe wind uitstekend voor afstandsschoten. Lars kreeg dat als eerste te merken, toen hij een minuut later een ver schot over de lat zag verdwijnen. Ook Rob creëerde een kans bij een doorbraak in de 5e minuut, maar hij schoot oog in oog met de keeper, en uit balans gebracht door een achtervolger, net naast. Een uitroepteken verdiende Lars in de 7e minuut bij een schot van dichtbij dat hij duikend uit de linkerhoek ranselde: !

In de 11e minuut brak Rob op links door en kon hij niet anders dan een schot op het doel lossen dat precisie miste. Twee minuten later opende Joep op het middenveld de aanval, maar op wie moest hij nou afspelen? Op Luuk óf op Rob, die weer bij elkaar aan het slappe elastiek hingen en elkaar weer voor de voeten liepen! Een minuut later was het bijna raak geweest, want nadat Willem-Jan op Luuk had voorgegeven en die de doelman had omspeeld, kwam de voorzet op Joep, maar die kwam helaas een fractie te laat. De Ysselsteynse doelman kon er ook wat van, want na een slechte uittrap recht in de voeten van Luuk (die nog steeds op dezelfde plek stond, waar hij zich al een tijdje ophield, maar dit terzijde!) kreeg hij subiet bijna de rekening gepresenteerd.

In de 16e minuut kreeg Ysselsteyn z'n tweede (!) kans van de wedstrijd en trok een aanvaller, op dat moment volledig ongedekt, de stoute schoenen aan. Zijn pegel zeilde onbereikbaar voor Lars, die er nog het kootje van zijn middelvinger tegenaan kon zetten, in de linkerbovenhoek: 1-0. Het goede gevoel van de eerste minuten was verdwenen, zeker toen onze Montagnards even later weer openhuis hielden. 'Ja, laat ze maar weer schieten!', was van dichtbij te horen. Om nog maar te zwijgen van de knaller op de lat in de 19e minuut. Het zat de onzen even niet mee en er kwam wat zand in de machine, trouwens ook in het oog van Lars, waardoor de wedstrijd even onderbroken moest worden. De volgende keer toch maar wat eerder aan de bel trekken, Lars. 'Diese brensliche Situation hätte leicht ins Auge gehen können', zou ARD-Kollege Heribert Fassbender zeggen. Toch hadden onze jongens in de 22e minuut nog een goede kans op de gelijkmaker. Toen Willem-Jan in de 22e minuut op rechts wist door te breken en op het doel voorzette, stelde een Ysselsteyner zijn eigen doelman op de proef en die slaagde voor de test. Met een 1-0 achterstand gingen onze jongens rusten, maar als Lars in de 24e minuut niet de hulp van de lat én van Martijn en Teun had gekregen ...!

De tweede helft begon net zo spannend als de eerste helft geëindigd was. In de eerste minuut verknalde Rob letterlijk een kans en bij de volgende aanval plaatste hij de bal recht door het midden op Willem-Jan en die loste -zoals hij zelf na afloop ook moest toegeven- een flodder op het doel, die door de doelman op een wel heel knullige manier in het eigen doel werd gewerkt: 1-1. Was Lars bij de 1-0 nog kansloos, in de derde minuut liet hij de bal bij een afstandsschot door de handen glippen en kwam Ysselsteyn weer op voorsprong (2-1) en dat was niet terecht gezien de veldverhouding.

Nadat Rob in de 4e minuut was neergelegd, nam hij zelf de vrije trap. De bal krulde richting Luuk maar diens kopbal belandde op de millimeter precies in de handen van de doelman en ronduit pech had onze kilometervreter, toen binnen de minuut zijn snoeihard schot vanaf de rechterkant via de lat wegketste. In de 9e minuut had Luuk nog een buitenkansje: zijn pegel raakte echter slechts de buitenkant van het zijnet. Ysselsteyn was slecht in het afmaken van opgelegde kansen -vond ook Theo-, zo ook in de 13e minuut toen een goede voorzet onbeholpen naast werd geschoten.

Met nog tien minuten te gaan voerden onze Montagnards de druk op. Eerst had Willem-Jan de pech dat de doelman zijn schot slechts over de achterlijn en niet over de doellijn duwde en bij de navolgende corner ook Niels, die zijn hoofd er (net) niet bij had. Toch hadden onze jongens na slecht uitverdedigen een minuut later hun genadeklap kunnen krijgen, maar het liep gelukkig met een sisser af. Sterker nog, na een prima voorzet van Rob uit de draai, kwam de bal in de 19e minuut bij Luuk, die hem slim liet doorrollen, waarna hij de verdiende gelijkmaker kon inschieten: 2-2. Een sensatie lag in de lucht: in de 22e minuut een schot op de paal bij Ysselsteyn van een onbekende soldaat -zullen we maar zeggen- en in de 24e minuut een onderschept schot, afgevuurd door Willem-Jan. En misschien wel daarom floot de scheidsrechter een minuut te vroeg voor het einde van de wedstrijd ...

Even terug in de tijd naar 23 april 2003. Het commentaar van trainer Sjaak Robijns na afloop van de laatste wedstrijd van het voorjaar thuis tegen nota bene Ysselsteyn E1, dat in die wedstrijd dankzij een 1-4 overwinning het kampioenschap behaalde: 'De jongens lopen in deze competitie al de hele tijd op hun tenen met al die zware tegenstanders en ik vind dat ze er nu uitgehaald hebben wat erin zit. Ze hebben zich goed geweerd en ik ben ervan overtuigd dat zij na de zomervakantie de draad weer goed zullen oppakken.' 

Kijk ook nu voor de aardigheid weer eens naar alle uitslagen! Klop kregen onze jongens alleen van de koplopers Melderslo en Volharding en krap verloren werd er van Vitesse'08. Jammer dat deze tegenstanders al zo vroeg in de competitie kwamen. Ook tegen Venray en Meterik bleven ze maar net met lege handen achter. De ontmoetingen tegen de middenmoters Leunen en Ysselsteyn leverden beide een gelijkspel op en zeer overtuigend werd er gewonnen van SSS'18, Resia, SVOC'01 en TOP'27.

Al met al overheerst de tevredenheid. Voetbal is net als kanovaren bij het onderdeel 'acht met stuurman'. Je moet altijd maar weer roeien met de riemen die je hebt. Er is ook nu weer behoorlijk meegespeeld en met een bootlengte voorsprong de eindstreep halen hoeft niet persé, maar willen jullie echt voorin meedraaien, dan moet de slagkracht toch nog een tandje hoger. En dat geldt in een teamsport nu eenmaal voor iedereen! Samen uit en samen thuis!

Op de vraag of hij al een beetje zenuwachtig voor de wedstrijd was, kon trainer Sjaak Robijns niet anders dan ontkennend antwoorden. Zenuwen zijn nooit goed, wel gezonde wedstrijdspanning, was zijn antwoord. Vandaag moest het namelijk gebeuren op Sportpark De Wieen in Venray tegen de plaatselijke E1, die in deze competitie alleen uit bij Melderslo E1 (3-3) en thuis tegen Volharding E1 (1-1) vier punten had laten liggen, niet toevallig de nummers 1 en 2 van deze reeks. Dat moeten pittige partijtjes geweest zijn tegen de club uit de Peel, die ook in een rugbycompetitie of in een wedstrijdje vrij worstelen niet zou hebben misstaan. Terwijl Venray probeerde onze Montagnards met handen en voeten onder de graszoden te stoppen, hielden onze jongens het hoofd opmerkelijk koeler, gingen ze niet op de provocaties in en bleven ze desondanks of juist daardoor voetballend overeind. En leverden ze -wat sportieve strijdlust betreft - hun beste voorstelling van het lopende seizoen af. 

Daar hadden de gastheren beslist niet op gerekend! Dat de Montagnards niet van plan waren, de kat uit de boom te kijken. Al in de derde minuut had Teun de openingstreffer op zijn schoen, maar helaas ging de bal een meter over en in de zesde minuut ontbeerde Rob, mouwen opgestroopt, bij een cornerbal enig geluk. De eerste die deze ochtend in het gras mocht bijten, was Niels, die onzacht in aanraking kwam met de armen van een wild om zich heen zwaaiende verdediger à la Van der Vaart. Het had trouwens ook een Van Bommel, Robben of Ibrahimovic kunnen zijn: 'goed' voorbeeld doet 'goed' volgen! Nadat Niels weer was opgelapt, greep Teun niet veel later kordaat in en maakte hij daarmee korte metten met een Venrayse uitbraak. In dezelfde minuut kreeg Lars een voorproefje van wat hem nog allemaal te wachten stond, namelijk hoge ballen op zijn doel.

Een 0-1 achterstand stond al helemaal niet in het droomscenario van Venray E1. Maar toen Rob in de 11e minuut aan de linkerkant los was en doelgericht voorzette, stond daar Willem-Jan die de bal aannam, hem de eerste keer niet goed raakte, maar in de herkansing vanuit de draai toch hard inschoot. Wat de meegereisde toeschouwers betrof, had een Venraynaar in de 14e minuut wel een afkoelingsperiode van vijf minuten aan de kant verdiend: na een sliding van een Montagnard (die met opgestroopte mouwen) kreeg Joep zonder bal in de buurt zomaar een trap van achteren en kon ook hij even grazen. Dat een minuut later uit een hoog afstandsschot met een bedrieglijke curve op het eind de 1-1 gelijkmaker viel, was doodzonde en gezien het vertoonde spel niet eens terecht te noemen.

Onze E1 was hierdoor even de kluts kwijt en had godzijdank in deze fase in Lars, Martijn en zeker ook in Teun, die vandaag zijn defensie vaak te hulp schoot en menige bal op tijd onderschepte, een stabiele verdedigingslinie. In de 23e minuut had er volgens Ben rood moeten volgen voor de speler, die de doorgebroken Luuk -met alleen nog de keeper voor zich- van achteren op de hakken trapte. De arbiter van het type 'Geef een B-speler een fluit en je hebt een scheidsrechter voor een E-wedstrijd' had weer eens niks gezien. 'Oké, vrije trap dan', was zijn beoordeling en daarom mochten beide teams met een gelijke stand gaan rusten.

Een droomstart was er bijna voor onze Montagnards in de 2e minuut na een rush op rechts en een voorzet van Rob, maar helaas was Luuk (vandaag) niet scherp genoeg. De zeperd kwam bijkans nog in dezelfde minuut. Gelukkig kon Lars het schot nog met de tenen wegwerken. Stalen zenuwen had Willem-Jan in de vijfde minuut bij zijn tikkie terug op Lars. Dat mag de volgende keer wel wat minder cool, Willem! En een geluk dat ook de aanvaller wat last van de tegenwind had ...! Onvermeld mag ook niet de Fallrückzieher blijven, die echter hoog boven Lars z'n doel in de boomtakken plofte, en evenmin de prima aanval van onze E1, die bij Willem-Jan begon. Via Rob kwam de bal alsnog bij Luuk en die schoot niet het net aan flarden, maar kegelde met zijn poeier slechts de doelman omver. Venray, ook blijkbaar dol op bowlen, gooide er vanaf nu regelmatig vooral letterlijk de beuk in. Strike! 

Het spel ging over en weer. In de 9e minuut herhaalde Venray het kunststukje van de hoge bal op Lars en het schot ging maar net over het doel. Aan de andere kant leverde ook de prima voorzet van Rob in de 12e minuut niks op. Twee aanvallers schoten te kort en keken ernaar. Een hachelijk moment was er een minuut later, toen er (weer) niet op tijd ingegrepen werd en een Venraynaar een schot op Lars mocht lossen, maar die was op zijn hoede. In de 15e minuut wrong Rob zich door de verdediging en zag hij zijn schot op het laatst geblokt door een vijandelijk been. Vier minuten later was het weer de beurt aan Lars om in te grijpen bij een voorzet vanaf links. Het werd langzaam eentonig: daarna weer Rob, al slalommend en struikelend door een kluwen van verdedigers, en Lars, die een hoge bal nog maar net kon wegstompen. Opluchting alom. Alleen maar een corner!

Met zoveel kansen aan deze en gene zijde verdiende deze wedstrijd geen winnaar. Dat uitgerekend deze hoekschop een goal en daarmee de 2-1 winst voor Venray E1 opleverde, was zondermeer wrang te noemen. De kromme bal zeilde, zeker geholpen door de wind, tegen de achterste, ongedekte (!) paal en caramboleerde achter de doellijn, nog voordat Lars hem mocht pakken. In de laatste minuut moesten Ben en de jubilerende Gemma er nog getuige van zijn dat zoon Marco bij een onbezonnen actie zowat het veld werd uitgeschopt. Bah! Dat Venray vooral letterlijk aan de weg naar succes timmert, mocht ook Theo van Stokkem, bestuurslid en coördinator van de Venrayse E-jeugd, zelf met lede ogen aanschouwen. Citaat van de dag: 'Wij bestraffen pas ná de wedstrijd ...!'

Een ding is zeker. Dit schoffelend Venray zal in deze competitie never nooit kampioen worden, hooguit bij Zeskamp op het onderdeel houthakken, en jullie gaan in de resterende vier wedstrijden -om in het jargon te blijven- nog héél wat punten bij elkaar sprokkelen. Rest nog de vraag: Waarom is het bij jullie op zaterdag toch altijd weer zoveel spannender dan op zondag, als twee keer 45 minuten vaak wel haast eindeloos lijken? Was het maar weer zaterdag 09.00 uur. Leunen E1 thuis!

01-11-03

E1 Express - nummer 11

SSS'18 E1 - Montagnards E1  3 - 10 (rust 0 - 4)

De resultaten van de eerste vijf competitiewedstrijden van SSS'18 E1:

De resultaten van de eerste vijf competitiewedstrijden van Montagnards E1:

We mogen het niet hardop zeggen, maar na die supertraining van afgelopen woensdagavond gaan onze jongens na drie weken voor de volle winst! Zeker weten ...!

En dat deden ze! Melderslo (0-11) en Meterik (0-10) hadden al het goede voorbeeld gegeven met een overwinning met dubbele cijfers. En als onze jongens nog wat zorgvuldiger met de kansen waren omgesprongen, elkaar wat minder in de weg hadden gelopen, iets sneller hadden gecombineerd, net niet die ene kapbeweging te veel hadden gemaakt en nog wat meer over de vleugels hadden gespeeld, dan was het niet bij die 3-11 gebleven. Zeker weten! De enige, die het na 11 doelpunten en dito keren aftrappen even niet meer wist, was de Overloonse scheidsrechter. Hij noteerde op het wedstrijdformulier als einduitslag 3-10 en met het Oorlogsmuseum op loopafstand hadden onze Montagnards - ze keken wel uit om hier ruzie over te maken - er toch vrede mee.

Eerste minuut, voorzet van Marco op Luuk, kappen in het kwadraat en de 0-1 verdween rechts hoog in het doel. Tweede minuut, voorzet Rob op Joep, maar die schoot zijn schoen bijna van de voet en miste de bal op een haar na. In de vijfde minuut kwam Lars letterlijk en figuurlijk in de verdrukking, toen hij bij een reddingspoging frontaal met een SSS'er (wat een woord!) in aanvaring kwam. Gerommel in de defensie leverde een Overloonse aanvaller in de negende minuut een doelschot op, maar Lars stond een treffer in de weg. Aan de overzijde wilde de keeper ook van geen wijken weten bij een schot van Rob. 'Dit is een moeilijke tegenstander', gaf de Overloonse trainer zijn wisselspeler aan de kant mee. En het zou nog erger komen.

Drie aanvallen en drie kansen voor onze E1 op rij: eerst Luuk, die een voorzet van Rob rechts langs het doel lepelde, daarna Luuk solo met een schot over en nog een afstandsschot van Rob, dat via een verdediger net nog corner ging. De 0-2 viel in de 17e minuut na een voorzet van Rob op Luuk, die hier wel raad mee wist. Geen geluk en ook geen wijsheid hadden Willem-Jan en Luuk, toen zij de voorzet van onze rechts-mid eendrachtig misten en ronduit pech had Joep bij zijn schot op de lat in de 20e minuut. Twee minuten later priegelde Luuk zich op de vierkante centimeter door de verdediging heen, zijn halve voorzet kwam bij Niels en diens balletje rolde tergend langzaam in het doel, waarmee hij zichzelf het verjaardagscadeautje bezorgde, dat al tijdens de laatste training voorspeld was: 0-3. Nadat Luuk in de 24e minuut de 0-4 had laten aantekenen, mochten de spelers gaan rusten en kreeg de drievoudige schutter van de sportieve Overloonse trainer, die zijn jongens bij elke geslaagde actie bijna de hemel in prees, het dringende advies mee: 'Niet zo veel goals maken!'

Na een kansje voor SSS (links langs) viel al in de eerste minuut de 0-5. Robs corner werd door de doelman weggewerkt, Teun speelde terug op Rob en die bediende in de herkansing Willem-Jan op maat. In de tweede minuut was er een kans voor SSS, maar via Lars en Marco ging de bal over de achterlijn en weer een minuut later kon Rob een afstandsschot blokkeren. In de tegenaanval was zijn uitbraak op rechts uiteindelijk goed voor een voorzet op Luuk, die de onzen de 0-6 bezorgde. De aangever mocht meteen gaan uitpuffen aan de kant. Lars was op zijn hoede bij een doorbraak van de gasten en maakte een doelschot onschadelijk. Tegen het schot van Teun, die de afvallende bal snoeihard hoog onder de lat plaatste, was de SSS-doelman in de achtste minuut kansloos: 0-7. En twee minuten later 'scoorde' hij op bijna identieke wijze: de keeper, die de bal nu wel pakte, verdween namelijk bij de landing inclusief prooi achter de doellijn. De scheids gaf zijn team echter het voordeel van de twijfel.

Rob, inmiddels weer terug, zag zijn uitbraak via de doelman corner gaan en werkte vervolgens - net als menigmaal tijdens de training - af op de lat. In de 13e minuut was hij wel succesvol bij een lage schuiver: 0-8. In de 14e minuut verijdelde Teun een bijna zekere goal van SSS en even later stelde hij Marco in staat een schot te lossen, maar de bal ging net links langs de paal. Ook Niels had nog een grote kans bij een uitbraak, maar hij sappelde te lang, draaide een keer te veel en verknalde. De volgende tegenaanval over rechts leverde pardoes de 1-8 op. Het venijn zat 'm duidelijk in de staart, want nadat Rob een slechte uittrap van de doelman had onderschept en hij zijn lob net naast het doel had geplaatst en Willem-Jans schot in het zijnet was verdwenen, viel in de tegenaanval zowaar de 2-8. Veel venijn zat er ook in het schot van Luuk in de 22e minuut: de keeper was al gepasseerd en als een duveltje uit het doosje maakte Niels, goed geposteerd op de doellijn en vandaag dol op cadeautjes, zijn tweede van de dag: 2-9. Dus maar weer aftrappen en toen ging het heel snel met een afstandsschot van Luuk (2-10), een nieuwe aftrap en een corner van Rob, afgerond door Teun met een bekeken intikker (2-11) en nog een pleister op de wonde voor de gastheren uit een hoekschop, die de 3-11 eindstand op het scorebord liet verschijnen. 

Bij 3-2 voor Overloon was het dorp zeker te klein geweest, met 3-10 viel wel te leven. 'Haal dat doelpunt er maar bij Luuk vanaf', sprak Jan Koppes (volgens velen echt té genereus) op weg naar de kantine, waar Sjaak Robijns later - zoals verordonneerd - bij binnenkomst zowaar een overgebleven en inmiddels lauw kopje koffie van zijn personal assistant voorgeschoteld kreeg. Buiten bij de poort toch maar even vragen of iemand de uitslag van Leunen E1 tegen Resia E1co al wist: 'Ja, die hebben gewonnen met 2-5 en wij ook met 0-5 tegen jullie D1 in Bergen', zei een oude bekende, Guus Nelissen van wat toen nog Leunen E1 was, triomfantelijk. 

Volgende week gaan onze jongens naar Venray en zeker niet met knikkende knieën. Want als ze nog iets verzorgder spelen dan vandaag, het hart van de verdediging niet verwaarlozen en vliegensvlug via de zijkanten opereren, dan levert dat misschien wel een blauw oog voor Venray op! En dan drinken wij er eentje extra tijdens de receptie van de vader van Martijn en de moeder van Marco in Hotel Asteria ter gelegenheid van hun 25-jarig dienstjubileum op kosten van Jan Linders (Voordeelkaart niet vergeten!)  Dat doelpunt van Marco, die morgen pas jarig is, houden we nog maar een weekje tegoed. Twee halen, een betalen! Daar zijn we dol op en daar tekenen we voor ...!

25-10-03

E1 Express - nummer 10

Het 4 tegen 4 op Sportpark 't Eindpunt te Siebengewald 

De nummer 1 en 2 van beide poules plaatsen zich voor de volgende ronde!

Jammer, Montagnards E1 nr. 1 én 2 spelen hun wedstrijden tegelijkertijd. Wie zou toch die computer zo ongelukkig geprogrammeerd hebben dat er een wedstrijdschema met dubbele team-/veldbezetting uitrolde, waar ook (de supporters van) Venray en Resia de dupe van zijn ...? Niet zeuren, want iedere ploeg zit in het schema. Mooi toch! Nou, mooi is anders! Kijk, dat was nou eens een leuke opdracht geweest voor groep 7 van de basisschool!

En als dan bovendien Montagnards E1 (Joep, Martijn, Rob en Teun) én Montagnards E2 (Lars, Luuk, Marco, Niels en Willem-Jan) hun eerste wedstrijd om 09.30 uur op het verkeerde veld en dus tegen de verkeerde tegenstander staan te spelen (veld 1 was veld 4 en veld 2 was veld 3 ...!), dan is de verwarring aan en rond de tafel van wedstrijdleider Kerkhoff compleet. Na overleg wordt besloten de wedstrijden van half tien aan het einde van de ochtend opnieuw te spelen. Een nieuwe kans voor onze Montagnards E2 en al voor begin is duidelijk dat onze E2 zelfs al gebaat is bij een gelijkspel tegen Venray E5 (doelsaldo 12-6 om 11-7), waar Montagnards E1 én Venray E4 in hun poule al door zijn, nog voordat er een bal getrapt is:

... Ze hadden het liever andersom gezien, maar Montagnards E1 speelt nu gelijk ('s ochtends hadden ze met 2-5 gewonnen van Venray E5) en onze E2 verliest wéér van Venray en dus plaatst zich het kwartet Joep, Martijn, Rob en Teun in Siebengewald voor de volgende ronde en is het plaatselijke sportpark met de toepasselijke naam meteen 't Eindpunt voor onze Montagnards E2. 

Bij de helft plus een Montagnard kwam de klap van de uitschakeling in de tweede ronde toch wat hard aan, met hier en daar een traantje, of kwam dat wellicht door de regen? De andere vier gingen heel wat relaxter terug naar Bergen. Die hadden misschien wel een simpel Cruyffiaans voetbalregeltje onthouden: wie per wedstrijd de meeste doelpunten maakt, doet er helemaal niet toe! Als je er samen ook maar ééntje meer intikt of minder moet doorlaten dan de tegenstander, dan zit je geheid bij de winnaars.

Hoe dan ook, vaak goed gespeeld, soms zelfs uitstekend en vooral eerlijk, en dat duurt volgens een gezegde nu eenmaal het langst. Wat dat betreft, is het maar goed dat het ambitieuze Vitesse'08 helemaal met lege handen en op hangende pootjes mocht terugkeren naar het stadje aan de Niers. De wisseltruc met hun al op 27 september uitgeschakelde E1-speler Moreno werd nog voor het eerste fluitsignaal ontdekt. We kennen inmiddels onze pappenheimers of misschien beter: we weten onderhand wel welk vlees we in de kuip hebben!

Volgende week zaterdag steken onze jongens weer eens de Maas over, om het SSS'18 E1 zo moeilijk mogelijk te maken en laten we eerlijk zijn: zo'n vier tegen vier is wel leuk, maar toch kan niet tippen aan echte competitie!

11-10-03

E1 Express - nummer 9

Resia E1co - Montagnards E1  3 - 8 (rust 2 - 5)

In de roes na een avondje wild feesten wil iedereen the day after wel eens wat vergeten. Ook in dit opzicht toonde zich trainer Sjaak Robijns een gewone sterveling: terwijl de meegereisde supporters in de 'huiskamer' van Resia al lang en breed aan het gratis kopje verjaardagskoffie zaten, kwam Sjaak binnen met het onthutsende bericht dat de wedstrijdklapper bij de ballenpomp moest zijn blijven liggen. 'En die heb ik nu wel nodig, Bernadette!' en zei er nog net niet bij: 'Let er de volgende keer alsjeblieft op dat ik niks vergeet, als ik in de auto stap!' Zo zijn we niet getrouwd, trainer! Als een volleerde secretaresse schoot Bernadette de mobiele snelweg op en leverde de baas in no-time de ontbrekende gegevens. En bespaarde zich op deze manier een retourritje en twee liter benzine ...

Onze Montagnards begonnen slordig aan de wedstrijd, maar hadden in de eerste minuut toch de eerste kans na een opzetje van Joep, Luuk en Rob. In de vijfde minuut stond de laatste aan de basis van de openingstreffer, toen hij met een steekpass Lucky Luuk bereikte: de man, die sneller schiet dan zijn schaduw, gaf de Resia-doelman het nakijken: 0-1. Na de aftrap was het alweer bijna prijs bij een schot van Luuk op de lat, in de rebound raakte Marco de bal niet zuiver genoeg. In de achtste minuut viel de 0-2 en weer na mooi samenspel van het eerdergenoemde trio. Steekpass van Rob op Luuk, die nog een paar meters maakte en op tijd afspeelde op Joep, die vanaf links raak schoot. Het derde doelpunt in de tiende minuut was een kopie van het eerste, maar nu was het Luuk, die Rob op maat bediende: 'Dat was nummer 100!', was van achter Lars' doel te horen.

De volgende tien minuten waren voor Resia, dat tot dan toe in het stuk niet voorgekomen was. In de 12e minuut was het aan Martijn te danken dat onze E1 niet op een tegentreffer werd getrakteerd. Zijn sliding legde de Wellerlooise aanval lam. Nadat Joep zich op links knap had doorgevochten, moest hij tot zijn spijt constateren dat zijn medespelers de hakken nog op het middenveld hadden staan. Bij de tegenaanval kreeg Lars van souffleur Jan nog de wijze raad: 'Pas op, hij kan schieten!' Onze doelman nam zich het advies ter harte, dook in de hoek waar de klappen zouden vallen, maar verkeek zich toch op de stuiterende bal, die na een kwart van de speeltijd tegen het net ketste: 1-3. En als Niels zijn doelman een minuut later niet te hulp was geschoten en Lars weer 60 tellen later niet een snoekduik had gemaakt, dan was de marge als sneeuw voor de zon verdwenen. De tweede treffer van Resia viel toch, en wel in de 18e minuut. Aan de zijkant dolde Teun zijn tegenstander en ... zichzelf, leverde daardoor de bal in, die na een voorzet door Martijn niet onderschept kon worden en die - voor Lars er erg in had - in het doel belandde: 2-3. 

Eerst was er nog een misser van Rob in de 18e minuut bij een doorbraak op rechts en in de 21e een onzuiver afstandsschot van Luuk dat via een verdediger corner ging. Marco nam hem, Teun zette er zijn hoofd tegen en bezorgde de tegenstander met het mooiste doelpunt van de dag opnieuw kopzorgen (2-4). In de laatste minuut van de eerste helft deed ons driemanschap weer van zich spreken: van Joep, die zich vandaag op links onder het toeziend oog van vader (!) uitstekend manifesteerde, naar Rob naar de kappende en draaiende Luuk, die de doelman met zijn tweede dagtreffer geen schijn van kans gaf: 2-5 en met een geruststellende marge van 3 gingen onze jongens pauzeren. Dat ze elkaar in de eerste helft regelmatig in de weg liepen, zij hen bij zo'n tussenstand vergeven!

Nadat Wellse Boy in de eerste minuut overgeschoten had, was de volgende kans voor Marco, die pech had dat de doelman zijn schot pareerde en datzelfde overkwam Rob een paar minuten later. Tegen zijn poeier na een rush in de 6e minuut was echter ook de Resia-doelman niet bestand. Deze stuurde hem retour afzender en kreeg hem gelijk weer om de oren: 2-6. 'Wat kunde dor an doen?', vroeg zich ook de Resia-trainer vertwijfeld af. Niks! En vanaf toen? Weer gerommel in onze defensie met in de 7e minuut een savende Lars, in de 10e een kansloze na een uitbraak van Resia (3-6) en een zwijnende in de 11e minuut. Marco onderbrak drie minuten later gelukkig deze mindere periode, toen hij vanaf het middenveld op de goal van de tegenstander afstormde en na een zigzagbeweging de 3-7 inschoot. Na een schot op de paal in de 18e minuut vertilde Luuk zich vervolgens knullig aan de rebound, kreeg Resia nog een doelkans, maar was het toch onze Aayenaar, die een voorzet van Marco wist te verzilveren: 3-8. In het restant van de wedstrijd voorkwam Martijn erger en hadden onze jongens ook bij een kopbal een keer de lat nog als reddende engel. En natuurlijk Lars, die zich bij zijn laatste redding blesseerde.

In de overvolle huiskamer lag er voor de maker van het honderdste E-doelpunt een presentje op de stamtafel: een T-shirt à la Kezman. En PSV-fan Rob was de gelukkige! Dat doelpunt had vandaag door iedereen gemaakt kunnen worden, zullen we maar zeggen, behalve dan door Willem-Jan, want die was even aan het dollen in Zwolle, en door onze doelman: 'Of het had een penalty moeten zijn'. Klopt, Lars, en als jij het honderdste tegendoelpunt doorlaat, krijg jij er ook een. Je staat nu op 61 (= 13+27+21), maar E1 Express weet zeker dat die 'hoofdprijs' aan jouw neus voorbij zal gaan ...! Lekker, puh!