Montagnards E3 Journaal ... Najaar 2002

Alle wedstrijdenverslagen van Montagnards E3 van het najaarsseizoen 2002

18-12-02: Montagnards E3 - Milsbeek E2	3-1	16-10-02: SVEB E1 - Montagnards E3	4-3
16-12-02: Montagnards E3 - Montagnards E2	2-2	05-10-02: Resia E2 - Montagnards E3	2-8
23-11-02: Vitesse E3 - Montagnards E3	2-5	28-09-02: Volharding E3 - Montagnards E3	4-6
16-11-02: Montagnards E3 - Achates E2	13-0	23-09-02: Montagnards E3 - Stormvogels E1	1-5
09-11-02: HRC E2 - Montagnards E3	0-11	14-09-02: Venray E8 - Montagnards E3	1-8
02-11-02: Montagnards E3 - Venray E7	6-2	07-09-02: Montagnards E3 - SSS E3	10-1
26-10-02: Montagnards E3 - Sparta E2	2-3	31-08-02: Zwaluwentoernooi te Ottersum	1e

18-12-02

E3 Journaal - nummer 21

Kampioenswedstrijd Montagnards E3 - Milsbeek E2 3 - 1 (rust 2 - 0)

De verlichting van het hoofdveld was inmiddels ontbrand, de supporters verzamelden zich, de trainers inspecteerden de conditie van de grasmat en het wachten was op de komst van de tegenstander van vanavond, Milsbeek E2, dat zijn sportieve plicht vervulde door bij een temperatuur van rond het vriespunt naar Sportpark De Venhorst af te reizen om onze jongens in staat te stellen om op eigen kracht kampioen te worden. En dat alleen al is wel een bedankje waard.

Op een bevroren ondergrond en een daardoor hobbelig veld begonnen onze jongens gretig aan de wedstrijd. Toch na afloop voor de zekerheid nog maar even de videobeelden bekijken …! En het klopte: het was alleen maar eenrichtingsverkeer met Montagnards E3 vooral in de rol van een leeuw die piepte. Het had alles te maken met de omstandigheden die verre van ideaal waren, maar waarmee zij uiteindelijk toch beter raad wisten dan de tegenstander. De kansen die het team creëerde waren talloos, in de afwerking schoot het vaak te kort (of over), of miste het gewoon net dat beetje geluk dat af en toe nodig is. Bovendien trof het in Milsbeek E2 een tegenstander die zich tegen de lijstaanvoerder zo maar niet zonder slag of stoot gewonnen wilde geven en stug bleef verdedigen.

Zeker niet stijf van de zenuwen, misschien stijf van de kou mocht Lars in de 11^e minuut de eerste bal ‘onderscheppen’ en kort daarna kwam onze E3 aan de leiding. Robs klasse genomen corner vanaf rechts bereikte Teun die de bal vervolgens even knap links in de kruising kopte: 1-0. Een minuut later mocht Rob zelf scoren, toen hij de bal bemachtigde, kapte en van afstand laag en hard (zoals Sjaak voor de wedstrijd had aangegeven) de 2-0 binnenschoot. Daarna waren het vooral de lichtvoetigen van wie de meeste dreiging uitging: Niels (op links) en Willem-Jan (op rechts) hadden het minste last van wintertenen/-benen en voelden zich op hun positie uitstekend in hun element en leverden gevaarlijke ballen af.

Schrikken was het nog even in de 6^e minuut van de tweede helft. Na een corner van Milsbeek en een redding van Lars schoot Teun onze doelman te hulp: hands en penalty: Tot opluchting van iedereen, die onze Montagnards een warm hart toe droeg, ging de bal vervolgens rechts langs het doel en anders had Lars, die er goed bij zat, hem wel onderschept (zo bleek naderhand uit de beelden).

In de 18^e minuut vocht Niels zich vrij op links, racete door tot aan de achterlijn en zette voor. Vervolgens was het voor Luuk een koud kunstje om met een hard schot de 3-0 binnen te knallen. Een beauty, maar - ere wie ere toekomt - het mooiste doelpunt van de avond kwam in de 23^e minuut op het conto van Milsbeek. Nadat de bal uit een corner door onze verdediging richting middenveld weggewerkt was, haalde een Milsbekenaar, geheel ongedekt, vanaf zo’n 20 meter ziedend hard uit en zijn streep verdween tussen een kluwen van spelers door in het doel van Lars: 3-1. Ben of zijn horloge vertoonde inmiddels bevriezingsverschijnselen, want hij floot al een minuut later af en daardoor waren onze jongens herfstkampioen.

Surprise, Surprise! Na het douchen verschenen onze jongens in hun nieuwe outfit, het trainingspak met initialen en Montagnards-logo, in de sportkantine, waar ze getrakteerd werden op het ‘We Are The Champions’ van Queen en het broodje frikandel van Mora. Het was een mooie afsluiting van een succesvol seizoen, waarin onze jongens telkens weer bewezen hebben dat leuk voetballen én presteren wel degelijk hand in hand kunnen gaan.

Lars, Jason, Joep, Martijn, Rob, Marco, Willem-Jan, Teun, Luuk, Niels, Ben en Sjaak! We hebben net als in het voorjaar ook nu weer genoten van jullie inzet tijdens de wedstrijden en de trainingen. De nieuwe competitie zal zeker een stuk zwaarder worden - en dat mag ook wel -, maar als jullie zo blijven doorknokken, dan bijten nog heel wat teams hun tanden op jullie stuk! Zeker weten. Proficiat allemaal en prettige vakantie!!

TOPSCORERS NA DE 9 GESPEELDE COMPETITIEWEDSTRIJDEN	DOELPUNTEN
1. Teun Custers & Luuk Koppes (ex aequo)	19
3. Rob Dentener	12
4. Niels Robijns	7
5. Joep Gramser	4
6. Marco Custers	3
6. Willem-Jan Elsenberg	3
8. Martijn Lomme	1
8. Jason Wilson	1
(eigen doelpunt Vitesse '08)	1
Onze verdediging is na 450 minuten speeltijd maar 13 keer gepasseerd:	1 tegengoal per 34,6 minuten! Bravo!

Appels en peren weliswaar, maar toch ...:

EINDSTAND	ELFTAL	GESPEELD	WINST	GELIJK	VERLOREN	PUNTEN	DOELSALDO
1	Montagnards E3	9	9	0	0	27	70-13
2	Montagnards E4	10	6	0	4	18	33-24
3	Montagnards E1	9	3	0	6	9	17-29
4	Montagnards E2	8	1	2	5	5	16-39
5	Montagnards E5	9	0	0	9	0	7-89

16-12-02

E3 Journaal - nummer 20

Oefenwedstrijd Montagnards E3 - Montagnards E2 6 - 6 (rust 2 - 3)

Godzijdank, eindelijk weer eens wat leven in de plaatselijke brouwerij, want vanavond werd er geoefend tegen de E2. De wedstrijd had vorige week al gespeeld moeten worden, maar helaas regeerde toen de vorst. Het veld was ondanks de overvloedige regenval van vandaag goed bespeelbaar, de verlichting was ondanks het af en toe flitsende voetbal onder de maat.

Al snel in de wedstrijd gingen de gedachten terug naar het oefenduel, dat onze E3 op 16 oktober tegen SVEB E1 uit in Broekhuizen speelde en dat ondanks goed spel met 4-3 verloren ging (trouwens, Montagnards E2 verloor tegen dit team met 1-4). De parallellen met toen waren vanavond evident, om te beginnen: 1. het weer: ook vandaag kwam de regen weer gestaag naar beneden; 2. het ontzag voor de tegenstander: net als destijds was de kloof daardoor snel geslagen; 3. de legio kansen, die onze jongens vaak niet wisten te verzilveren; 4. het bij tijd en wijle slordige positiespel: niet iedereen hield zich even goed aan de opdracht, die hij van de trainer had gekregen; 5. Jan Koppes, die zich weer eens opwierp als derde coach en die onlangs niet voor niets bij de Goedheiligman op het matje werd geroepen …; 6. de inzet: wederom ruim voldoende; 7. bij vlagen: zeer snel voetbal over de vleugels en 8. de inhaalrace (die toen echter net niet lukte).

En de verschillen? Duidelijk was dat Martijn vanavond achterin node gemist werd en … oh wonder, een oefenwedstrijd die nu eens niet verloren werd! Het scoreverloop was echter zeer grillig: 0-1, 0-2, 0-3, 1-3, 2-3 <rust> 2-4, 3-4, 3-5, 3-6, 4-6, 5-6, 6-6 en als jullie wat alerter waren geweest, had er nog veel meer in gezeten! Maar al met al mogen jullie met dit gelijkspel alleszins tevreden zijn.

Het écht goede nieuws kwam pas laat op de avond, toen trainer Sjaak Robijns telefonisch liet weten dat de competitiewedstrijd tegen Milsbeek E2 definitief door zal gaan en wel op woensdagavond 18 december om 18.30 uur. Laat dan maar aan iedereen zien dat niemand anders dan jullie die eerste plaats in de poule toekomt. Wel nog even bij het inspelen (en waarom niet strak in dat nieuwe trainingspak …?!) een half uur goed naar de instructies van jullie trainers luisteren, jongens, en dan komt alles in orde. Gegarandeerd!

Hopelijk geeft ook de sponsor (voorheen Slagerij Jos de Best) acte de présence. Maar ... bij een nieuwe outfit hoort eigenlijk ook een nieuw shirt en een foto in de vernieuwde zaak, vind je ook niet, Arno? Jullie passen goed bij elkaar en één ding hebben jullie zeker gemeen: gehakt! Jij maakt het ambachtelijk van het beste runds- en varkensvlees en onze Montagnards E3 maakten het in deze competitie dankzij twee prima keurmeesters van alle tegenstanders ...!

12-12-02

E3 Journaal - nummer 19

Montagnards E3 - Milsbeek E2

Niks aan te doen! De wedstrijd die gisteren gespeeld had moeten worden, is voorlopig in de ijskast gezet en dit mag toch wel een regelrechte afknapper worden genoemd. Vast staat nu al dat ook voor aanstaande zaterdag alle wedstrijden, dus ook die tegen Heijen E2, afgelast zijn.

Er zit helaas niets anders op dan te wachten op betere tijden, lees op temperaturen ruim boven het vriespunt. Mogen we de weersvoorspelling geloven, dan zet vanaf dit weekeinde in ieder geval de dooi in. Trainer Sjaak Robijns hoopt aanstaande maandag weer te kunnen trainen met de groep. Het zal wel druk worden op het bijveld! Het eerste trainingsveld is namelijk ter verhoging van een dag of drie ijspret onder water gezet en veranderd in een schaatsbaan met vrijdagmiddag 10 bezoekers en zaterdagmiddag drie. Multifunctioneel gebruik van een sportaccommodatie heet dat in bestuursjargon. Tien strafrondjes, heren, na het weekend in de modderpoel!

Hopelijk lukt het de wedstrijdcommissie nog een tijdstip te vinden waarop de wedstrijd ingehaald kan worden. Mag ik een voorstel doen? Woensdagavond 18 december a.s. om 18.30 uur op het hoofdveld. Dat hebben onze jongens en hun trainers wel verdiend!

Heijen E2 deed vandaag op het eigen Sportpark De Heikamp wat het moest doen, namelijk met 2-0 winnen van Vitesse '08 E3 om nog een minimale kans te behouden op de eerste plaats:

IJs en weder dienende spelen onze jongens dus op woensdag 11 december a.s. om 18.30 uur hun kampioenswedstrijd. Zij rekenen daarbij op de komst van zoveel mogelijk supporters. Beëindigden zij de voorjaarsreeks nog met slechts twee verliespunten (gelijkspel tegen Lottum F1), nu gaan ze voor een 100%-score uit tien wedstrijden! Wij wensen hun héél veel succes!

En zo te zien hoeven zij en de supporters zich ook daarna niet te vervelen. Het winterprogramma van onze Montagnards E3 is als volgt:

Een kop koffie hadden de meegereisde supporters wel gelust op Sportpark De Heijkuul voor aanvang van de belangrijke wedstrijd van onze E3 tegen Vitesse '08, maar zij vonden de herberg nog gesloten. Dus restte hun niets anders dan langs de lijn de voeten warm te stampen en de warming-up van de twee teams gade te slaan. Er stond wel wat lengte in het veld aan de overkant, bekende gezichten zagen zij van het vorig seizoen en een bovenmodale 'reservebank'.

Normaal gesproken kun je er de klok op gelijk zetten: In de 3e minuut valt het eerste doelpunt van de Montagnards en meestal van de voet van Teun. Nu waren onze jongens nog aan het slaapwandelen, toen Vitesse uit een corner in de 2e minuut bijna de leiding nam. Ze waren gewaarschuwd! Een minuut later kwamen de Gennepenaren zelfs op voorsprong nadat een doorgebroken speler ook Lars passeerde: 1-0 en waren ze wakker!

Als eerste Luuk die vanaf links naar binnen draaiend een schot loste op de keeper die de bal niet onder controle wist te krijgen: 1-1. Daarna begon een sterke periode van Willem-Jan op rechtsvoor. Eerst omspeelde hij twee verdedigers en gaf mooi voor op Rob die echter hard over schoot. In de 6e minuut deed Willem-Jan het maar zelf: met een hoog schot dat vanaf rechts diagonaal in de linker bovenhoek belandde (1-2) en dat heel sterk leek op zijn tweede doelpunt in de wedstrijd uit tegen Resia E2. Een goede kans had ook Rob nog na weer een assist van Willem-Jan maar zijn slidingbal ging rakelings links langs.

Toch kwam ook Vitesse een aantal keren gevaarlijk in de buurt van ons doel en in de 10e minuut moest Lars na corners twee maal redding brengen. Tussendoor waren er nog acties van Rob (uitbraak) en Joep (doelschot) die echter niets opleverden en was het aan Jason te danken dat Vitesse niet op gelijke hoogte kwam. Hij verijdelde in z'n eentje een Gennepse uitbraak en joeg de bal weer via de rechterkant naar voren. In de 21e minuut kreeg hij loon naar werken toen Marco vanaf rechts een corner nam die door alles en iedereen gemist werd, behalve door Jason die de bal snoeihard en strak tegen het net liet knallen: 1-3. En daardoor hebben nu alle veldspelers een doelpunt achter hun naam staan!

Een cornerbal van Luuk vanaf rechts landde direct in het zijnet, wat bij een Gennepse speler zodanig op de lachspieren werkte, dat hij slap in de touwen bleef hangen. 'Stijn, niet lachen!', commandeerde de trainer en het lachen zou Stijn nog vergaan. Nadat Niels uit een mooie corner van Luuk overgekopt had en deze zelf even later Marco een schier niet te missen kans bood - de keeper stond echter in de weg -, mocht hij nog een keer doorbreken en overschieten.

In de pauze waren in het Gennepse kamp de volgende reacties van spelers en trainers te horen:

De eerste kans in de tweede helft was in de 3e minuut voor Vitesse, maar het onzuivere schot ging hoog over. Door een eigen doelpunt kwamen onze jongens op een 1-4 voorsprong. Met Teun en Niels in de buurt werkte een Vitesse-verdediger in de 5e minuut de bal in het eigen doel en 'anders had ik 'm wel gemaakt', aldus Niels na afloop. Na een blessurebehandeling voor Joep, die een bal keihard onder zijn oog kreeg, waren er kansen over en weer: Marco speelde op Rob en diens bal op Teun ging in de 13e minuut net langs het doel. In de 16e minuut was Vitesse uit een corner bijna succesvol, maar Lars maakte het schot onschadelijk. Na weer een kansje voor Teun op aangeven van Luuk verplaatste Vitesse in de 21e minuut na een snelle actie op links het spel naar rechts en viel pardoes de 2-4. Het had nog spannend kunnen worden als Vitesse twee minuten later bij een afstandsschot wat meer geluk had gehad. Dat geluk was echter aan onze zijde, want lucky Luuk knalde hard op de goal en door de benen van de onfortuinlijke doelman verdween de bal over de doellijn: eindstand 2-5.

Vandaag hadden onze jongens te maken met een sterke tegenstander, maar onze verdediging legde hem geregeld aan de ketting. Al met al gingen de drie punten terecht mee naar Bergen, alhoewel de gretigheid - zeker in de tweede helft - af en toe ver te zoeken was en in de spits werd er te weinig achter (verloren) ballen aangegaan of mee terugverdedigd.

Later zou blijken dat Venray E7 onze Montagnards E3 een handje had geholpen door Heijen E2 op een 1-1 gelijkspel te houden en hierdoor strijden onze jongens in de volgende wedstrijd thuis tegen Milsbeek E2 om het herfstkampioenschap, want bij winst voor onze jongens zal hun voorsprong op Heijen E2 onoverbrugbaar worden. Wie bestelt de champagne?

Steeds duidelijker wordt - zeker na vandaag - dat onze jongens met nog maar drie wedstrijden voor de boeg, Vitesse '08 (4e), Milsbeek (7e) en Heijen (2e), goed op koers liggen en lijken af te stevenen op het officieuze winterkampioenschap in een competitie die er eigenlijk geen is, want daarvoor is de tegenstand tot nu toe te zwak gebleken. Als dan ook nog de grootste concurrent Heijen E2 thuis met 2-5 verliest van Volharding E3, dan moet het balletje toch wel heel raar gaan rollen, wil het - met 3 punten los en een veel beter doelsaldo (+24) - nog fout gaan. Ook vandaag waren onze Montagnards voortdurend in de aanval en scoorden er weer driftig op los, probeerden ze bij tijd en wijle à la Gerrie Mühren de tegenstander te dollen en oogden misschien daarom wel in de afwerking wat al te nonchalant, zeker in het laatste kwart van de wedstrijd.

De opening was echter als vanouds: na kansen van Teun, Joep uit een corner en Rob, die een slechte uittrap terugkaatste, viel in de 6e minuut de 1-0 door Teun, die de bal links in de kruising knalde. In de 11e minuut maakte Niels zich behendig vrij op links en zijn voorzet werd door Luuk op de van hem bekende manier binnengewerkt (2-0). Een minuut later viel de 3-0 uit een corner: Rob hield het hoofd koel en scoorde er ook mee! In de 16e minuut was het weer prijs, toen Luuk mocht aanleggen en daarmee de 4-0 afleverde. Het voorbereidende werk voor de vijfde treffer was in de 23e minuut van Marco. Zijn voorzet ging tussen de benen van de keeper door, waarna het voor Niels kinderspel was om de bal in te tikken: 5-0 en pauze!

'Hoeveel staat het? 8-0? Mag ik eruit?', vroeg een Achates-speler, die de weg kwijt was en het helemaal niet meer zag zitten, aan zijn trainer. De keeper werd zelfs € 2,- in het vooruitzicht gesteld als hij zijn doel in de tweede helft zou weten schoon te houden. Jammer voor Daan, maar hij zou er nog acht om de oren krijgen. En het ging slag op slag: al in de 1e minuut door Niels, die na een voorzet van Marco vrij voor de doelman de bal eerst keurig met de borst onder controle bracht (6-0), in de 3e minuut Teun na een assist van Rob (7-0), die op zijn beurt weer drie minuten later doorbrak en de 8-0 inschoot (naar eigen zeggen met buitenkant rechts ...). Gevaar school vandaag vooral in de goed genomen corners van Luuk en Marco en de afwerking op het doel. De trainingen werpen vruchten af! Nadat Rob in de 7e minuut nog over gekopt had, was Teun in de 10e minuut wel succesvol: 9-0. En ook de 10-0 kwam van zijn voet in de 14e minuut na een voorzet van Rob, die daarna vanaf de kant nog drie treffers mocht gadeslaan. In de 18e minuut Marco op Teun (11-0), in de 20e minuut Joep in z'n eentje met een afstandsschot (12-0) en twee minuten voor tijd Luuk op aangeven van Teun (13-0).

Alweer een tegenstander in rood-wit vandaag op Sportpark De Alverman in Afferden! Maar wel een waar niemand echt wakker van had gelegen. In de wetenschap dat HRC '27 van zijn zes wedstrijden slechts eentje wist gelijk te spelen (2-2 tegen Achates E2, zie beneden) en vijf nederlagen moest incasseren (doelsaldo 6-48), reisde onze selectie voltallig en met veel vertrouwen af. Vier doelpunten zouden volstaan om Heijen E2 in de ranglijst te passeren, maar een veiligere buffer opbouwen was het plan de campagne en wat dat betreft is deze onderneming zeker geslaagd te noemen. Maar de wedstrijd op zich, mwah!

Al in de eerste minuut hadden Luuk en Marco kansen op de 1-0, maar Luuks knaller werd gestopt door de keeper en die van Marco trof de paal. Na een goed genomen corner van Teun was Luuk in de 3e minuut wel trefzeker (0-1) en een minuut later scoorde Martijn zijn eerste van dit seizoen door middel van een afstandsschot, dat nog door een HRC-verdediger van richting werd veranderd (0-2). Minder geluk had Joep, wiens schot in de 8e minuut ook via een verdediger net langs de verkeerde kant van de doelpaal vloog.

Italiaans catenacciovoetbal speelde HRC '27 vanaf de 10e minuut: niet om aan te zien, met z'n allen voor de goal en niet bij machte om de verdediging te verlaten. Zo'n wedstrijd op tv en de knop was allang omgegaan! Kansen waren er te over voor Marco, Rob en Joep, maar een succesje was hun niet gegund. Uit een vrije trap viel de 0-3 door Niels, die gevloerd werd en die deze kans ook zelf benutte met een strak, laag schot langs het muurtje. Drie minuten later stond hij ook aan de basis van de 0-4: met een zee van ruimte op links voor zich zette hij voor op Luuk, die met zijn bal de keeper het nakijken gaf. Daarmee waren onze jongens virtueel leider in de competitie, zou Jean Nelissen zeggen. Aan de overkant stond Lars er wat verloren bij en keek ernaar. Hij had nog een enkele bal gehad, zelfs een terugspeelbal was hem niet gegeven.

HRC '27 zette in de tweede helft zijn niet-aanvalspact voort en groef zich in voor het eigen doel, totdat in de 5e minuut na goed voorbereidend werk van Jason de bal via Niels bij Teun arriveerde, die de verdediging openbrak en de 0-5 scoorde. Dankzij Marco's hoekschop kon Rob twee minuten later de bal volley nemen en de 0-6 binnenknallen en weer drie minuten later zorgde hij ook voor de 0-7, nadat de keeper de bal niet uit de doelmond had weten weg te werken. De 0-8 kwam in de 11e minuut op het conto van Teun, die een snelle actie van Niels verzilverde. Tjonge, wat een vrijheid op links!

Pas in de 15e minuut mocht Lars voor de eerste keer de bal in de handen nemen, nadat HRC '27 zelfs met de derde corner op rij niks had weten te beginnen. Het was slaapverwekkend, wat dit team liet zien met als dieptepunt de 0-9 in de 16e minuut, toen Teun (Was hij het wel? Iedereen was inmiddels zo'n beetje ingedut!) zo maar door de verdediging mocht wandelen, zonder dat hem ook maar een strobreed in de weg werd gelegd. De 0-10 kwam twee minuten later van de voet van Niels, die op de doelman mocht afstormen, netjes inhield, hem daarmee op het verkeerde been zette en doel trof. In de 21e minuut poeierde Luuk nog de 0-11 eindstand binnen. Einde oefening!

Na twee keer 25 minuten, na 23 (!) corners in het voordeel van onze Montagnards en de 11 doelpunten van vandaag staan onze jongens met 18 punten uit 6 wedstrijden op doelsaldo (49-10) stevig bovenaan. Missie geslaagd, maar echt spektakel hebben we toch niet echt gezien. Of zijn we misschien verwend geraakt? Volgende week komt Achates E2 in Bergen op bezoek, dat vandaag een 3-4 thuisnederlaag leed tegen Milsbeek E2 ... Jongens, doorgaan, vooral doorgaan (met dank aan Barry Stevens)!

Als er één geliefde kleurencombinatie is bij de spelers van onze E3 dan is het wel het rood-wit van PSV, Feyenoord en Ajax (in willekeurige volgorde, jongens!). Maar niet in de eigen competitie, want dan staan deze kleuren garant voor een geduchte tegenstander, namelijk Venray, dat vandaag op Sportpark De Venhorst op bezoek kwam met tot nu toe slechts 3 verliespunten en het veelzeggende doelsaldo van 39-6. Na twee keer 25 minuten speeltijd bleek de grote hobbel slechts een bultje te zijn geweest.

Geen moment in de eerste helft leverde Venray enig gevaar voor het doel van Lars op, omdat onze verdediging de gelederen goed gesloten hield en zich niet gek liet maken (ook niet door de druk gebarende, roepende en bewegende trainer van Venray) én omdat het middenveld de wedstrijd eveneens goed controleerde. Tussendoor vielen er zelfs vier doelpunten in het voordeel van onze jongens: in de 5e minuut mocht Rob hard uithalen op aangeven van Teun (1-0), een minuut later herhaalde Luuk dit kunststukje (2-0), in de 14e minuut ontving Teun een bal van Rob op een presenteerblaadje en schoot die hoog in het doel (3-0) en na een door Marco genomen corner kwam de bal na een kluts voor de voeten van Joep, die zich niet bedacht en hard uithaalde, waarmee hij voor de 4-0 ruststand zorgde. 'Wat, zijn die van jullie pas eerstejaars E?', vroeg een Venrayse supporter, 'maar die spelen echt goed!'.

De trainer van Venray was in de pauze niet goed te spreken over de verrichtingen van zijn spelers. 'Jullie krijgen geen water, want jullie hebben niks gedaan!', riep hij hen toe. 'Voetballen jullie alleen maar goed als jullie een zak snoep krijgen soms?', brabbelde hij nog even verder als een roepende in de woestijn. Nou blijkbaar wel, alhoewel de eerste vijf minuten van de tweede helft toch voor Venray waren met twee schoten op doel: het eerste ging langs en het tweede werd gestopt door Lars. In de tegenaanval ging Rob er op rechts van door, zette vanaf de 'cornervlag' voor, Niels die keurig achter de bal bleef zoals het in de training van afgelopen woensdag ingestudeerd was, veerde op en kopte de bal uitstekend in het doel (5-0). Een aanval uit het boekje!

Toen volgden er 10 minuten waarin wel een hoop op het veld gebeurde, maar waar de toeschouwers langs de lijn niet bepaald vrolijk van zijn geworden en 'tot overmaat van ramp' viel in de 17e minuut door middel van een hoog afstandsschot bijgevolg de 5-1. Na twee Venrayse kansjes (hoog over en rechts langs) stond Willem-Jan aan de basis van een prima aanval van onze E3 die via Teun en Luuk de 6-1 opleverde. Na nog een gemiste kans van de laatste en weer een redding van Lars werd deze bij de volgende hoge bal, die hij wel nog wist weg te werken, alsnog door een Venrayse aanvaller verschalkt. Eindstand: 6-2.

Toch maar even snel met de familie in Heijen bellen, benieuwd als we zijn naar het resultaat van Heijen E2. Blijken die vandaag bij Resia E2co uit met 3-8 gewonnen te hebben. Jongens, dus weten jullie wat jullie volgende week uit tegen HRC '27 E2 te doen staat. Doe -als het even kan- wat aan het doelsaldo. Heijen dat dan niet speelt, staat met zes gespeelde wedstrijden op 44-13 (+ 31) en jullie met vijf op 38-10 (+28).

Nee, nee, we zijn niet bijgelovig. Kom nou, echt niet! Maar we kunnen dat verdomde nummer 13 toch maar beter gehad hebben. Daarom hieronder de stand van onze Montagnards E3 die aanstaande zaterdag tegen Venray E7 aantreden:

'En hoe laat oefenen we?', klonk het deze week aan de andere kant van de lijn vanuit Sevenum. 'Nou, gewoon om 9.00 uur. We spelen altijd om negen!', was het antwoord van Ben Custers. Dus rinkelde vanochtend als vanouds om kwart over zeven de wekker. 'Waarom uitslapen in de herfstvakantie. Pluk de dag!', dacht Ben zeker.

Het weer zou spelbreker kunnen worden, zo vernamen we vrijdagavond van Theo Janssen, de trainer van onze D2, maar na een stormachtige nacht leek niets meer een mooie oefenwedstrijd op Sportpark De Venhorst in de weg te staan. Het natte veld was namelijk mooi drooggeblazen, het zonnetje scheen, de trainers hadden er zin in, de supporters ook en onze Montagnards begonnen de wedstrijd voortvarend.

In de 1e minuut mocht Teun vanaf links een corner nemen: hij had een pact gesloten met de wind die met kracht 6 à 7 over het veld blies, waardoor de bal hoog in het Sevenumse doel belandde (1-0). Daarna volgden twee kansen voor Rob, wiens eerste bal tegen de paal ging en diens tweede net rechts langs uit een corner van Teun. Pas in de 9e minuut kwam Sparta '18 voor de eerste keer gevaarlijk voor het doel van Lars. Twee minuten later slalomde Luuk knap door de verdediging heen en knalde hij de 2-0 binnen. Daar bleef het niet bij, er waren kansen te over: Marco net over, Luuk die uitbrak en kort daarna een vrije trap door de keeper gestopt zag, Niels die net geen doel trof en Marco die de afvallende bal net langs schoot en Rob met een schot van afstand net langs. Het was altijd weer 'net' ... niet.

Iets te vaak was vanaf de overkant 'Opzet was goed' te horen en toen trad een bekende voetbalwet in werking: als de bal er aan de ene kant maar niet in wil, dan valt de goal aan de andere. Na nog een kans voor Niels, viel pal voor rust de op dat moment niet terechte 1-2 en in blessuretijd ook nog de gelijkmaker (2-2). Jongens, waar was iedereen toch?

In de tweede helft werd het voor onze jongens nog zwaarder, omdat ze tegen drie tegenstanders moesten opknokken: Sparta '18, de tegenwind en vooral zichzelf. De eerste tien minuten waren volledig voor de gasten met drie doelrijpe kansen. In hun competitie hadden zij, aldus hun trainer, tot nu toe alle wedstrijden met groot verschil verloren, maar nu roken zij hun kans. Lars, Joep, Martijn en Willem-Jan hadden daardoor over werk niet te klagen, maar zij hielden stand. Even leek het tij daarna zelfs nog te keren, toen Rob op rechts uitbrak en net naast schoot. In de 12e minuut was het de beurt aan Niels, die echter met het doel voor ogen de keeper over het hoofd zag en crashte. Keeper in de kreukels!

Een verdedigingsfout leverde Sparta '18 de op dat moment verdiende leiding in de wedstrijd op (2-3). Onze jongens voetbalden al een hele tijd veel te slordig, sommigen waren eerlijk gezegd onzichtbaar of speelden verstoppertje, hielden niet hun positie of mengden zich te weinig in de strijd. 'Je wandelt!', probeerde Sjaak Robijns nog, maar de beleving was verdwenen uit ons team en in de verdediging werd Jason vandaag node gemist. Na nog een paar kansjes en kansen voor onze Montagnards, had Rob met een leeg veld voor zich dé mogelijkheid op de gelijkmaker, ware het niet dat de scheidsrechter het spel moest stilleggen i.v.m. een blessure van Niels bij het doel van Lars. Had maar zes seconden gewacht met fluiten, scheids! Ach, maar daarmee zou onze E3 vandaag met te veel beloond zijn. Het was goed zo. Na nog twee kansen voor onze jongens maakte Ben er een einde aan. Jammer, dat sommigen van ons zich na afloop slechte verliezers toonden: handjes geven was toch echt niet te veel gevraagd. Had die maar in de wedstrijd wat meer uit de mouwen gestoken!

Commentaar van de trainer na afloop: 'Teleurstellend!' en daarmee is in een woord alles gezegd! Wat een verschil met de oefenwedstrijd tegen SVEB E1. Hopelijk is iedereen weer goed wakker geschud uit de droom die 'kampioenschap' heet, want volgende week zaterdag komt Venray E7 op bezoek. Een grote hobbel op de weg! Jongens, en jullie kunnen zoveel beter ...!

Er zijn oefenwedstrijden en oefenpartijtjes en dit was er weer een van die 1e categorie, waarin het er niet om gaat om met een zo hoog mogelijke score het publiek te vermaken en jezelf een pluim op de hoed te steken, maar om er zelf vooral ook veel van te leren. Het is trainer Sjaak Robijns weer gelukt voor een oefenwedstrijd een goede tegenstander te strikken, waar onze E3 zijn krachten mee mocht meten, namelijk SVEB E1 uit Broekhuizen. Montagnards E2 kent dit team ook: in deze najaarscompetitie leed het tegen dit achttal een 1-4 nederlaag!

In die wetenschap vertrokken onze jongens op deze druilerige woensdag 16 oktober naar Broekhuizen om zich te meten met dit combinatieteam dat inderdaad liet zien dat de punten op hun sportpark niet zo maar weggeven worden. En dat was maar goed ook want twee keer 25 minuten moest er strijd geleverd worden in een zeer aantrekkelijk duel waarin onze jongens gedwongen werden tot het uiterste te gaan. Toch bleven zij met lege handen achter want de thuisclub won uiteindelijk -en niet eens verdiend- met 4-3:

Toch geeft dit overzicht een vertekend beeld want talloos waren de kansen voor onze jongens die met wat meer geluk met een overwinning zouden zijn thuisgekomen: Twee keer werd tegen de lat geschoten, een keer op de paal, een keer loeihard net over door Luuk en bij voorzetten vanaf links of rechts miste onze E3 dat beetje geluk dat SVEB wel had, als het aanzette en onze verdediging wist te verschalken met goede counters. Dat het vanavond 'slechts' bij 4 tegentreffers bleef was te danken aan goed keeperswerk van Lars die met handen en voeten zijn doel schoon probeerde te houden en die daarbij ook goed bijgestaan werd door Martijn, Jason en Joep. Maar, jongens, slordig en onzeker was het spel achterin bij tijd en wijlen wel en daardoor voor de supporters aan de kant ook oh zo spannend. Het mag wel wat minder! Net als het kabaal na afloop onder de douches. We zouden bijna denken dat jullie de wedstrijd met 3-4 hadden gewonnen. Misschien vonden jullie ook wel dat het vanavond nog niet eens zo slecht is gelopen. En winnen met dubbele cijfers hoeft voor ons ook niet. Dit was pas een echte oefenwedstrijd!

Op verzoek van Luuk een topscorerlijst van alle wedstrijden van de najaarscompetitie 2002-2003, zonder het Vier tegen Vier:

De tegenstander van vandaag kenden ze nog van het Zwaluwen-toernooi in Ottersum van 31 augustus jl. Toen won onze E3 in 15 minuten tijd overtuigend met 4-0 door doelpunten van Teun, Rob en twee keer Luuk, nadat de negende veldspeler weer keurig aan de kant stond. Op deze eerste mistroostige oktoberdag van het jaar ontmoetten beide teams elkaar weer op Sportpark Bos en Heide te Wellerlooi.

Resia begon sterk aan de wedstrijd met gedurfd en snel aanvalsspel. Nadat de eerste golf enigszins geluwd was, trof Marco in de 9e minuut de lat en was Resia gewaarschuwd. Toen Willem-Jan een minuut later op rechts de bal netjes op Teun voorzette, was de 0-1 een feit. De eerste echte doelkans voor Resia viel pas in de 11e minuut te noteren, Lars voorkwam erger. Twee minuten later was het aan de andere kant dan toch wel raak: Teun die nog bij Willem-Jan in het krijt stond, gaf keurig voor en laatstgenoemde zorgde met zijn eerste treffer in de E3 voor 0-2. Na kansen over en weer en een blessurebehandeling van Niels was het in de 20e minuut Rob die Willem-Jan in staat stelde met een leep hoog balletje de 0-3 te maken, zijn tweede van de dag!

Onze jongens waren in deze fase van de wedstrijd veel doortastender dan de thuisclub en na twee acties van Rob die geen doel troffen, was het Luuk die in de 24e minuut een afvallende bal bekeken in de goal werkte: 0-4. Via hetzelfde duo kwam in de laatste minuut van de eerste helft de 0-5 tot stand. Pauze!

De tweede helft begon zoals de eerste was geëindigd: met kansen voor onze E3 en een doelpunt. Luuk rook het doel, stormde door de verdediging heen en zijn voorzet op Marco eindigde met diens tweede schot op de lat van vandaag. In de 2e minuut verzilverde Luuk een voorzet van Rob: 0-6. En toen? Toen zakte het in tegenstelling tot de eerdere competitiewedstrijden gelukkig maar tien minuten in: drie aanvallen van Resia leverden hun twee doelpunten op (2-6). Tussendoor was er nog een geweldige safe van Lars die gestrekt een bal onschadelijk maakte.

Hoewel niet ongevaarlijk kwam Resia in de rest van het verhaal niet meer voor: twee kanjers van kansen voor Luuk en eentje van Rob, die zich in de 20e minuut mooi vrij speelde en de 2-7 binnenknalde. Het was mooi geweest en zijn kaarsje bijna op. Meteen daarna mocht hij als laatste naar de kant. Publiekswissel zullen we maar zeggen! Onze verdediging stond vandaag, afgezien van die tien minuutjes aan het begin van de tweede helft, weer als een huis en twee keer zag Joep zelfs zijn kans schoon om Jason en Martijn in de verdediging te verlaten en ook te scoren. Dat was hem helaas niet gegeven. Die eer viel Luuk in de laatste minuut te beurt. Hij draaide de verdedigers om hem heen dol, hield zelf het hoofd koel en scoorde zijn vierde dagtreffer waarmee hij de wedstrijd met de 2-8 eindstand bezegelde.

Jongens, dit was weer een prima voorstelling. Maar hoe moet het nu verder met ons? Drie weken geen voetbal! Pas op 2 november staat de volgende competitiewedstrijd op het programma. Een belangrijke, dan komt namelijk Venray E7 bij ons op bezoek. Met jullie 100%-score uit 4 wedstrijden zijn ook die gewaarschuwd en die 12 punten neemt niemand jullie meer af!

Trouwens, onze keeper Lars is bij een prijsvraag van de KNVB in de prijzen gevallen. Kijk maar op www.knvb.nl onder Oranje!

De 0-4 overwinning van vorige week bij Sparta '25 in Beek en Donk gaf de burger terecht weer moed. Maar dan zijn er toch altijd weer van die dagen dat alles tegen zit: geen onthulling van het elektronische scorebord (trek dat witte doek er voor mijn part tijdens een training vanaf!), een wedstrijd die gespeeld moet worden op een maaiveld waar het gras duimdik op lag (terreinheren, het rook wel lekker maar de hooimaand is toch echt de maand juli) en een fluitist die door zijn arbitraire dwalingen het scheidsrechtersmétier in minder dan een uur speeltijd in het oude vertrouwde dubieuze daglicht weet te stellen. Met weemoed denk je op zulke momenten dan zelfs terug aan de dagen van good old Fransje Derks.

In het eerste half uur was het een gelijkopgaande wedstrijd met niet meer dan wat kansjes over en weer, tot de 36e minuut: aangeschoten hands, een Festilent-verdediger dacht te moeten reclameren, de scheidsrechter reageerde aanvankelijk niet en floot vervolgens voor een strafschop om te laten zien dat hij toch bij de les was, waarmee hij de wedstrijd die wending gaf waar niemand op zat te wachten: de penalty werd benut door Felix de Groot (0-1).

Kort na de pauze moest Montagnards noodgedwongen met tien man verder. Jac Sanders maakte liggend op de grond een trappende beweging richting tegenstander en mocht gaan douchen, ook uit Bergens zicht een terechte beslissing. Wat echter scheidsrechter Oppers ertoe bezielde, kort daarna ook Pieter Keiren een rode kaart te geven, zal wel voor altijd het geheim van Erp blijven: Keiren ging voor de bal en raakte daarna de enkel van de tegenstander. Geen kwade opzet en zeker geen bewust ingezette tackle, hooguit niet echt verstandig, gezien de eerdere reactie van de scheids. Die toverde nu in opperste verwarring beide kaarten tevoorschijn en stak de rode triomfantelijk in de lucht. Dat is nog eens wat anders dan doordeweeks thuis de ramen lappen. Da's kicken!

Doordat Festilent de ontstane extra ruimte niet benutte, door te veel voorin of achterin met twee, drie spelers te blijven hangen en omdat onze verdediging de rijen goed gesloten hield, dreigde er weinig gevaar, totdat in de 74e minuut een Montagnards-speler op de doellijn hands maakte. De uiterste consequentie zou een derde rode kaart zijn geweest! Jaap van de Broek benutte de gekeerde strafschop in tweede instantie: 0-2. Ook met invaller/aanvaller Ties Curfs konden de Montagnards geen draai meer aan de wedstrijd geven. Met zijn storen, jagen en snelheid liet hij deze middag in ieder geval een prima indruk achter. Dat Remco Verbeeten er in de laatste minuut nog 0-3 van wist te maken, was hooguit van statistisch belang. Uit stil protest bleef ons afgeschreven scorebord steken op 0-1.

'Is de scheids met de auto hier?', vroeg zich een supporter uit Zeeland af. 'Anders kan ik hem wel even in Erp afzetten!' Houdoe en bedankt, olé, olé!!

Vandaag mochten onze jongens de Maas over, want op Sportpark Soetendaal te Vierlingsbeek wachtte in de tweede uitwedstrijd van het nog prille seizoen na Venray E8 de volgende zware tegenstander: Volharding E3. Na twee keer 25 minuten speeltijd was de overwinning weliswaar in de pocket maar was het al met al toch nog een dubbeltje op zijn kant en om bij de spreekwoorden en gezegdes te blijven: Het kwartje wil blijkbaar bij de Montagnards nog steeds niet vallen ...

Net als in de vorige twee competitiewedstrijden speelden ze ook nu weer een uitstekende eerste helft maar die twééde! Het scheelde niet veel of ze hadden al hun wisselgeld (4 doelpunten!) verspeeld: Traditiegetrouw vroeg in de wedstrijd (3e minuut) was het Teun die voor de 0-1 zorgde. Drie minuten later kwam de 0-2 ook van zijn voet door middel van een prachtige volley na een voorzet van Luuk. Een prettige buffer!

Volharding speelde zeer opportunistisch en was vooral daardoor zeer gevaarlijk. Zo ook in de 8e minuut toen Jason met een prima sliding een tegentreffer wist te verhinderen. Een cornerbal, genomen door Teun, kwam precies in de voeten van Marco die daarmee de 0-3 binnenschoot. Luuk en Rob pijnigden de keeper met afstandsschoten, Willem-Jan moest in de 14e minuut aan de noodrem trekken, wat tot ieders opluchting niet tot een strafschop leidde, net op het moment dat naast het veld de boemel langsdenderde. De Montagnards gingen zelf ook door als een trein en Joep rende zich het vuur uit zijn nieuwe rode voetbalsloffen maar na twee doelkansen van Rob (over en langs) sloop toch de gezapigheid in het team en toen ze ook nog eens slecht uitverdedigden, scoorde Volharding in de 23e minuut de verdiende tegentreffer (1-3). Nog niks aan de hand, want Marco maakte kort voor rust op aangeven van Luuk nog de 1-4.

Zeer sterk begon Volharding aan de tweede helft: drie doelkansen in evenveel minuten. Toch was het weer Marco die zich in schietvrije positie vocht en zijn derde van de dag maakte: 1-5. Bij Ben Custers was inmiddels een belletje gaan rinkelen: trainer Sjaak Robijns en speler Niels, vandaag niet van de partij en beiden zeer benieuwd naar de tussenstand, meldden zich telefonisch en kregen ongetwijfeld te horen dat alles naar wens verliep. Maar ja, het beste paard struikelt wel eens, ook in Pony Park Slagharen trouwens, en in de 5e minuut viel de 2-5. Een minuut later verhoogde Luuk na een pingel gelukkig de marge weer: 2-6. Nog steeds niks aan het handje. De laatste 20 minuten waren echter volledig voor Volharding met schoten op doel, op de maag van Marco, de lip van Teun en de enkel van Jason.

In de statistieken verschijnen meestal de doelpuntenmakers en de aangevers. Dat de drie punten vandaag mee naar Bergen gingen, was vooral aan onze verdediging te danken: Jason, die zijn beste prestatie van het seizoen neerzette en met solide spel en veel overzicht via de zijkanten telkens weer voor rust probeerde te zorgen, Martijn, die door zijn hoge handelingssnelheid (ja, Sjaak, ik krijg het voetbaljargon langzaam onder de knie!) de aanvallers meestal het nakijken gaf en zeker Lars die met de ene safe nog mooier dan de andere menige tegentreffer voorkwam. Toch kon ook hij niet verhinderen dat Volharding tussendoor in de 14e minuut het mooiste doelpunt van de dag scoorde (hard, hoog afstandsschot van ene Robin Arts: 3-6). Vier minuten later viel ook nog de 4-6. Daar bleef het gelukkig bij. Maar wat duren zeven minuten dan nog lang!

Vanavond staat er bij ons varkensvlees op het menu. Und ihr, Jungs? Ihr habt schon viel Schwein gehabt heute!

'Als je iets over deze wedstrijd schrijft, zet er dan een zwart randje omheen!', was het opbeurend woordje van de trainer van de F2 na afloop van de oefenwedstrijd van onze E3 tegen de Stormvogels uit Siebengewald. Ruud, bij deze!

Onze E3 deed vandaag mee aan het Shell Straatvoetbaltoernooi op het eigen Sportpark De Venhorst en was opgesplitst ingedeeld in poule E11:

Het ging om niet veel, hooguit om de eer, en dat zou eigenlijk al voldoende moeten zijn. Vitesse '08 E3 toonde zich in deze poule oppermachtig en speelde zeer verzorgd en snel straatvoetbal, waarop de E6, die met vlagen een ongeïnspireerde indruk maakte, geen antwoord had. De E5 hield de schade tegen Vitesse nog enigszins beperkt. Met de twee viertallen van HRC '27 hadden beide teams geen enkele moeite.

- 'En, Sjaak, hoe is het de twee teams vandaag vergaan?' - 'Eh, het ging wel redelijk.' - 'Wat bedoel je met redelijk?' - 'Nou, net zoals ik al zei: wel redelijk.' - 'Kun je misschien een beetje concreter zijn ...?' - 'Eh, E5 heeft drie keer gewonnen en E6 twee keer. Het ging dus wel.' - 'Bedankt voor dit diepte-interview, Sjaak.'

Mag de conclusie zijn: E3 sámen, een constante factor, E3 gedeeld, net iets meer dan op halve kracht? Aanstaande zaterdag zullen we het weten. Dan spelen onze jongens voor de competitie om 10.00 uur de belangrijke uitwedstrijd tegen Volharding E3 en dan vliegen ze er weer stevig in zodat de spetters er op Sportpark Soetendaal geheid weer vanaf vliegen!

14 september 2002: trainer Sjaak Robijns, vandaag 40 jaar jong geworden, en een uitwedstrijd tegen de E8 van good old Venray op het programma. En dat werd een dubbel feest voor onze jongens die hem na afloop op het terras in het zonnetje zetten door hem -zoals beloofd- een klinkende overwinning (8-1) én een grote fles gerstenat (8%) cadeau te doen! De inzet loog er vandaag weer niet om: die was als vanouds 100%.

Het verliezen verleerd en voor de duvel (lees: Venray) niet bang; met opgestroopte mouwen gingen verdedigers, middenvelders en aanvallers de tegenstander te lijf. Zij wisten hun plaats, wat niet gezegd kon worden van Lars z'n moeder die een scheidsrechterlijke dwaling probeerde te corrigeren door 'Corner' te roepen. 'En ik zei keeper!', was het bitse commentaar van de vrouw met de fluit, die alles vanaf de middenstip dacht te kunnen overzien. Daarover later meer. Ben kon nog ternauwernood een stadionverbod verhinderen.

Het eerste kwartier van de wedstrijd was een déjà vu, met een scoreverloop gelijk aan dat van het regenduel tegen Heijen E2. In de vierde minuut bracht Rob met een harde voorzet vanaf links Teun in stelling die direct doel trof: 0-1. 'Kijk naar de tegenstander. Laat er geen alleen', probeerde de scheids annex trainster van Venray E8 nog, toen onze jongens de ene na de andere aanval mochten opzetten. 0-2 werd het in de 15e minuut. Niels vocht zich aan de linkerkant richting Venrays doel, zette voor en Teun hoefde alleen nog maar zijn voet tegen de bal te zetten, die tergend langzaam in het doel verdween.

Ook vanaf rechts liep het spel soepeltjes. De verdediging van Venray werkte een doelschot van Luuk slecht weg, precies in de voeten van Teun. Die bedankte zich en maakte de hattrick: 0-3. 'Nog maar een keer', moet Luuk gedacht hebben en twee minuten later gaf hij met de 0-4 zijn bekende visitekaartje af. 'Wat van rechts werkt, moet vanaf links ook kunnen', dacht Niels en op inzet rukte hij alleen richting doel op: de verdiende 0-5 en pauze!

De teams wisselden van speelhelft. De moed was de Venraynaren inmiddels al in de voetbalschoenen gezonken en met de kopjes naar beneden sjokten zij over de middellijn als gasten op hun eigen begrafenis. Marco, Rob, Teun en Joep daarentegen waanden zich te gast op het bal der gemiste kansen: paal, lat en doelman stonden succes telkens weer in de weg. Martijn en Willem-Jan wilden niet achterblijven en liepen elkaar bij een actie dusdanig voor de voeten dat beiden een buiklanding maakten en enige tijd verzorging behoefden. Eerstgenoemde maakte bij afwezigheid van Jason in de verdediging overuren en Willem-Jan liet op links, waar hij vandaag dezelfde positie bezette als zijn grote neef uit het eerste, een prima indruk achter. Schoon schip maakte ook Joep achterin: opgeruimd staat netjes.

Vrije speelruimte ontstond er echter vaak onvoldoende en te veel werd er gevoetbald op het bekende kluitje. En wat hadden jullie nou de hele tijd geoefend tijdens de training, jongens? Jullie zouden het spel breed maken en via de zijkanten opentrekken! En dat zagen de trainers vandaag op het veld te weinig terug. Over zien gesproken: De scheidsrechter nam een aantal dubieuze beslissingen. Zou zij wel weten dat er momenteel bij Pearl Opticiens een actie loopt: twee brillen halen, één betalen?

Toch vielen er nog drie doelpunten waar Rob zijn aandeel in had. In de 8e minuut was zijn voorzet op Niels (0-6), in de 12e op Teun (0-7) en in de 15e mocht hij zelf scoren na een bal van Marco: de bal verdween tussen de benen van de keeper door in het doel (0-8). In de voorlaatste minuut scoorde Venray de enige treffer. Teun kopte de bal nog wel weg maar die belandde alsnog in het doel: 1-8. En dat met nog wel acht man in het veld!

Conclusie: 1e helft smakelijk, de 2e niet echt vermakelijk. Übung macht den Meister, Jungs!

'De weersverwachting voor aanstaande zaterdag: Het zal in het oosten van het land de gehele dag langdurig regenen!' En met deze voorspelling had Erwin Kroll het alweer bij het goede eind. Echter, hij vergat er bij te zeggen dat hij daarmee doelpunten bedoelde.

Onze jongens pakten de draad weer prima op in de eerste thuiswedstrijd tegen Overloon op een zonovergoten Sportpark De Venhorst en ze stonden al voor de aftrap op winst omdat de tegenstander met te veel ontzag naar Bergen was afgereisd, zoals een supporter van de bezoekende club zich liet ontvallen. En zo geschiedde.

Al in de 3e minuut kreeg Teun een mooie bal toegespeeld, bedacht zich niet lang en trof van afstand doel (1-0). Rob zorgde vier minuten later voor 2-0 en binnen 60 seconden ook voor de 3-0 met een hard strak en laag schot in de rechterhoek na een rush van zo'n 20 meter. In de elfde minuut was het weer raak: Joep nam een afgeslagen bal dankend aan die hij keihard tegen de touwen deed slaan (4-0). In de 12e minuut wist Rob vanaf het middenveld Teun weer eens blindelings te vinden: 5-0. In de laatste vijf minuten van de eerste helft onderscheidde zich Niels door een aantal snelle acties aan de linkerkant waaruit doelpunt nummer 6 ontstond: Joep nam aan en knalde met zijn tweede van de dag de 6-0 binnen.

De verdediging kwam geen enkel moment in problemen en tekenend voor het klasseverschil was dat de keeper Lars pas in de 21e (!) minuut voor de eerste keer de bal mocht omarmen. Er was trouwens geen bal aan, aan die te zware Umbro-bal die dan ook in de tweede helft gewisseld werd voor de vertrouwde Derbystar.

In het begin van de tweede helft keken de bezoekende toeschouwers alsof ze het in Keulen hoorden donderen: 'Luuk, een betere hoge handelingssnelheid!' klonk het uit de mond van trainer Sjaak Robijns. Die nam zich deze raad ter harte, pingelde en schoot vervolgens in de 33e minuut de 7-0 in en stelde in de 38e na een snelle inworp Rob in staat om de 8-0 in te tikken. Ook de 9-0 kwam van zijn voet.

Een ongelijke strijd en een wedstrijd op één doel. Er zijn spannender duels denkbaar, maar het zij zo! Toch meende onze trainer de wedstrijd met één man minder te moeten uitspelen om ook SSS wat kansen te bieden. Kijken of onze jongens in de toekomst ook zo geholpen worden ... . Luuk die zich goddank herinnerde dat cadeautjes pas op 5 december uitgedeeld worden, liet vijf minuten voor tijd de 10-0 aantekenen waarna de bezoekers met een frommelgoal de spreekwoordelijke eer wisten te redden door er 10-1 van te (mogen) maken. De wedstrijd was toen allang ingezakt.

14 september 2002, 09.00 uur: Venray E8 - Montagnards E3. Laat dat nou samenvallen met de 40e verjaardag van hun trainer Sjaak Robijns. Waar zouden onze jongens je een groot plezier mee kunnen doen, trainer?

Uit PhoxyNEWS, het officiële clubblad voor alle leden van de PSV Junior Club, jaargang 4, nummer 2:

'Op woensdagmiddag 11 september om 15.00 uur staat de eerste persconferentie van dit seizoen in mijn agenda. Niemand minder dan André Ooijer en nieuwkomer Michael Lamey zijn te gast. Jij krijgt de kans om deze twee Amsterdammers te ontmoeten tijdens de PSV Junior Club Persconferentie.

Schrijf samen met je vriendje, vriendinnetje, broertje of zusje een leuke brief naar de PSV Junior Club, met daarin twee vragen. Eén vraag aan André en één vraag aan Michael. De allerleukste brieven worden uitgekozen door mij en beloond met een uitnodiging voor de persconferentie. Na afloop van de persconferentie krijg je ook nog eens een rondleiding door het Philips Stadion.

Schrijf je brief vóór 6 september naar: PSV Junior Club, o.v.v. Persconferentie, Postbus 886, 5600 AW Eindhoven.'

Op 31 augustus 2002 stond op sportpark De Niersvallei te Ottersum het Zwaluwentoernooi op het programma waar onze jongens alvast kennis konden maken met twee tegenstanders uit de najaarscompetitie 2002: Resia E2 en Achates E2. Quick Boys '31 E2 en SVOC '01 E2 completeerden poule B. Heijen E2, de derde tegenstander, hadden ze een week geleden in de verregende ontmoeting al afgedroogd.

Achates E2 - Montagnards E3: Marco Custers, in deze wedstrijd bijzonder goed op dreef, opende al in de tweede minuut de score na een solo vanaf de rechterkant (0-1). Door de snelle goal in deze maar 15 minuten durende wedstrijd sloeg de tegenstander de schrik in de benen en deze kwam daardoor ook niet meer echt aan voetballen toe. In de zevende minuut was het weer raak: Rob Dentener profiteerde van de vrije ruimte en schoot hard, hoog en droog in (0-2). Niet veel later mocht Marco Custers zijn tweede van de wedstrijd laten aantekenen na een strakke voorzet van Luuk Koppes (0-3). De voorsprong kwam niet meer in gevaar, mede door het goede verdedigen van Jason Wilson en Martijn Lomme, die met een knieblessure aan de wedstrijd begon. Slechts één keer hoefde de keeper Lars Arntz in actie te komen, de tweede en tevens laatste bal kreeg hij via de eigen verdediging!

Montagnards E3 - Resia E2: De tegenstander begon zeer voortvarend aan de wedstrijd en leek de eerste minuten net dat beetje meer te hebben. En inderdaad, een oplettende toeschouwer, Bernadette Arntz, telde ... en telde nog eens: Resia E2co speelde met negen man/vrouw! Nadat nummer 9 eraf was, kopieerde Rob Dentener zijn treffer uit het eerste duel (1-0) in de achtste minuut. Vervolgens was het Teun Custers die er in de twaalfde minuut uiterst koel 2-0 van maakte. Ook de zeer aanvallend ingestelde Luuk Koppes wilde niet achterblijven: met zijn 3-0 in de voorlaatste en 4-0 in de laatste minuut zorgde hij voor de eindstand. Een prima resultaat tot nu toe. In het uur pauze voor de volgende wedstrijd kon het team de accu weer helemaal opladen.

Quick Boys '31 E2 - Montagnards E3: 'Dat is toch maar een E3!', was langs de lijn te horen. De Venlonaren zouden dit varkentje wel even wassen. De geel-blauwen in het shirt van sponsor Slagerij Jos de Best lieten zich echter niet zo maar als makke lammetjes naar de slachtbank voeren en knokten alsof hun leven ervan afhing en het was uiteindelijk Quick Boys '31 dat na 15 minuten afgevoerd mocht worden. In de elfde minuut kopte Rob Dentener uit een hoekschop van Teun Custers hard in en gaf daarmee de tegenstander de genadeklap (0-1)! Een slechte verliezer testte na afloop nog de sterkte van het shirt van de doelpuntenmaker. De rek was er nog lang niet uit!

Montagnards E3 - SVOC '01 E2: Enig rekenwerk leerde dat SVOC '01 aan een gelijkspel genoeg had om de beker in de wacht te slepen én onze jongens moesten winnen! Het zou de op papier moeilijkste wedstrijd van deze dag worden maar al in de derde minuut viel de snelle goal van Teun Custers uit een vrije trap vanaf de zijkant (1-0). Hij schoot ook de 2-0 in, ditmaal uit een hoekschop. Iedereen wist op dat moment dat de beker mee naar Bergen zou gaan. Toch werd er nog verbeten gestreden maar Joep Gramser en Niels Robijns wilden van geen wijken weten en zorgden er mede voor dat de Montagnards meestentijds in balbezit bleven. Met gevaar voor eigen leven wierp Willem-Jan Elsenberg zich zelfs in een schot en voorkwam daarmee een tegentreffer. De pijnlijke schouder nam hij in ruil daarvoor graag voor lief. In de laatste minuut scoorde Rob Dentener nog de derde voor onze E3 en konden de beker en de vaantjes opgehaald worden ... .

Ook voor deze niet helemaal objectieve toeschouwer was dit een mooi toernooi met een terechte winnaar. Als dat geen goede opwarmer voor het nieuwe seizoen is geweest!

Op zaterdag 27 april 2002 speelde onze F1 zijn laatste competitiewedstrijd tegen Heijen F1 die door de onzen met 10-1 gewonnen werd. Als E-teams troffen ze elkaar op zaterdag 24 augustus 2002 in een ingelast oefenduel van het najaarsseizoen 2002 op Sportpark De Heikamp te Heijen.

Al in de tweede minuut zorgde Teun Custers voor de 1-0 na een mooie steekpass van Rob Dentener. De 2-0 na 10 minuten kwam op dezelfde wijze tot stand. Weer drie minuten later had de spits een onvervalste hattrick op zijn naam staan en na een rush door de verdediging van Heijen zorgde hij ook nog voor de vierde treffer van de Montagnards.

Het bleef niet alleen doelpunten regenen: Rob Dentener met een lob (5-0) en Luuk Coppes met zijn handelsmerk, de poeier (6-0), want ook de hemelsluizen waren inmiddels volledig geopend en kort nadat Heijen E2 met een treffer de eer wist te redden, besloot de scheidsrechter het duel in de 22ste minuut te onderbreken omdat doorspelen onder deze bliksemse omstandigheden te gevaarlijk werd.

In de kleedkamer wachtten de spelers op betere tijden maar uiteindelijk besloten de teamleiders het restant af te gelasten. Het zou nog uren blijven regenen in Noord-Limburg.

Wat leert ons deze wedstrijd? Dat onze jongens de draad weer uitstekend hebben opgepakt, dat het bezoek op de vooravond aan de met 1-3 verloren wedstrijd van een machteloos VVV tegen Heracles in de Venlose Koel geen negatieve invloed heeft gehad op het vertoonde spel van vandaag, dat de verdediging door de zwakke aanval van de tegenpartij geen moment in problemen is gekomen en dat verloren ballen meer terugveroverd mogen worden.

Al met al werd de meegereisde supporters een mooi en bij vlagen zelfs flitsend potje voetbal geserveerd. Dat smaakt naar meer! Net als vorig seizoen zal ook in deze competitie Heijen de laatste tegenstander zijn (14 december 2002) en hopelijk herhaalt de geschiedenis zich ... .

Met de najaarscompetitie 2002 voor de deur stond voor woensdagavond 21 augustus de eerste training gepland voor de E3 die in het vorige seizoen nog als F1 door het leven ging en die de afsluitende competitie met het kampioenschap wist te bekronen. Genoeg daarover!

Met veel inzet werkte het team onder leiding van Sjaak Robijns en Ben Custers in de regen zijn eerste training af. En het moet gezegd, het zag er allemaal prima uit, de jongens waren gretig als altijd en ook conditioneel leken de meesten de lange lome zomerpauze goed doorstaan te hebben. Genoeg lucht, maar bijna iedereen had dan ook al een voetbalweek in Gennep achter de rug en naar verluidt hebben twee spelers zelfs een hoogtestage in Oostenrijk gedaan ... .

Op 31 augustus 2002 is er als opwarmer het Zwaluwen-toernooi in Ottersum maar op 7 september moet onze E3 om 09.00 uur thuis voor het eerst echt aan de bak tegen SSS '18 E3 uit Overloon. Jongens, het vizier op scherp en alsjeblieft knokken net als vorig seizoen. Genoeg daarover!

*MONTAGNARDS*	*E3-JOURNAAL*
*NAJAARSCOMPETITIE*	*SEIZOEN 2002-2003*

Zaterdag 7 december 2002	Geen wedstrijd
Maandag 9 december 2002	Training
Woensdag 11 december 2002	Montagnards E3 - Milsbeek E2 (aanwezig: 18.00 uur; aanvang 18.30 uur)
Zaterdag 14 december 2002	Heijen E2 - Montagnards E3 (vertrek: 08.15 uur; aanvang 09.00 uur)
Maandag 16 december 2002	Training
Woensdag 18 december 2002	Laatste training najaarscompetitie 2002
Zaterdag 21 december 2002	Beker/inhaal
Vrijdag 27 december 2002	Kerstzaalvoetbaltoernooi (teamindeling en tijden volgen)
Maandag 20 januari 2003	Aanvang training voorjaarscompetitie 2003
Woensdag 22 januari 2003	Training
Zondag 26 januari 2003	Zaalvoetbalactiviteit ESG: E-teams (09.00-12.00 uur) / F-teams (12.00-14.00 uur)
Maandag 27 januari 2003	Training
Woensdag 29 januari 2003	Training of oefenwedstrijd
Zaterdag 1 februari 2003	Oefenwedstrijd
Maandag 3 februari 2003	Training of oefenwedstrijd
Woensdag 5 februari 2003	Training of oefenwedstrijd
Zaterdag 8 februari 2003	Aanvang voorjaarscompetitie 2003 ...!

'We hadden gemakkelijk kunnen winnen!'	-'Kom op, we hebben nog een helft.'
'Die ene zegt altijd sukkel tegen mij!'	-'Het ene oor in, het andere uit, Aron. Dat zegt hij alleen maar om jou onzeker te maken!'
'Ach, we verliezen toch!'	-'We wisten dat het moeilijk zou worden. Ze zijn de koploper en hebben alle wedstrijden gewonnen!'

TOPSCORER IN ALLE WEDSTRIJDEN NAJAAR 2002	DOELPUNTEN
1. Teun Custers	17
2. Rob Dentener	13
3. Luuk Koppes	11
4. Marco Custers	6
5. Willem-Jan Elsenberg	2
5. Joep Gramser	2
5. Niels Robijns	2

TOPSCORER NA 4 VAN DE 10 COMPETITIEWEDSTRIJDEN	DOELPUNTEN
1. Teun Custers	9
2. Luuk Koppes	8
3. Rob Dentener	6
4. Marco Custers	3
5. Willem-Jan Elsenberg	2
5. Joep Gramser	2
5. Niels Robijns	2

TOPSCORER NA 8 VAN DE 10 COMPETITIEWEDSTRIJDEN	DOELPUNTEN
1. Teun Custers	18
1. Luuk Koppes	18
3. Rob Dentener	11
4. Niels Robijns	7
5. Joep Gramser	4
6. Marco Custers	3
6. Willem-Jan Elsenberg	3
8. Martijn Lomme	1
8. Jason Wilson	1
(eigen doelpunt Vitesse '08)	1
Onze verdediging is na 400 minuten tot nu toe pas 12 keer gepasseerd:	1 tegengoal per 33,33 minuten! Bravo!

STAND	ELFTAL	GESPEELD	WINST	GELIJK	VERLOREN	PUNTEN	DOELSALDO
1	Heijen E2	5	5	0	0	15	36-10
2	Montagnards E3	4	4	0	0	12	32-8
3	Venray SV E7	5	4	0	1	12	39-6
4	Volharding E3	5	3	0	2	9	26-13
5	Resia E2co	5	3	0	2	9	17-18
6	Vitesse '08 E3	4	2	0	2	6	19-5
7	SSS '18 E3	5	2	0	3	6	24-32
8	Milsbeek E2	4	1	0	3	3	2-14
9	Achates E2	4	0	1	3	1	5-33
10	HRC '27 E2	5	0	1	4	1	5-44
11	Venray SV E8	4	0	0	4	0	5-27

De resultaten:
Montagnards E5 - Montagnards E6	2-1
Montagnards E5 - Vitesse '08 E3	2-4
Montagnards E5 - HRC '27 E3	4-2
Montagnards E5 - HRC '27 E4	4-0

Montagnards E6 - Montagnards E5	1-2
Montagnards E6 - Vitesse '08 E3	2-11
Montagnards E6 - HRC '27 E3	5-0
Montagnards E6 - HRC '27 E4	6-0